De wraak van Valverde

Vorig jaar greep Alejandro Valverde op de beklimming van de Xorret de Catí de macht in de Vuelta. De gouden leiderstrui bleef tot aan Madrid stevig om zijn schouders zitten. Uitgerekend in de laatste grote ronde die hij voorlopig zou rijden, pakte hij voor het eerst de eindzege.

© ANP

Dit voorjaar had ik een interview met de Spanjaard in Luik, zijn tijdelijke uitvalsbasis in de week van de Amstel Gold Race, Waalse Pijl en Luik-Bastenaken-Luik. Hij vertelde honderduit over de moeilijke situatie waarin hij zat.

Op al mijn vragen gaf hij antwoord, maar aan zijn vermoeide blik zag je dat hij het zat was. Hij deed niks anders dan het bandje voor de zoveelste keer afdraaien. Al ruim drie jaar hing het dopingzwaard boven zijn hoofd, geen vraag was hem meer te gek.

Hij was murw gebeukt door alle beschuldigingen, interviews en rechtszaken. “Schors me maar, dan kan ik straks weer met een schone lei verder,” vertelde hij.

Sterker terugkomen

Eind mei werd het vonnis eindelijk geveld. Valverde kreeg een schorsing van twee jaar aan zijn broek, ook al was hij nooit betrapt. Toch achtte het Hof van Arbitrage voor Sport (CAS) het na lang onderzoek bewezen dat de Spanjaard doping had gebruikt.

Sindsdien traint hij in de omgeving van zijn woonplaats Las Lumbreras koppig door. Elke dag stapt hij weer op de fiets. Hij zal straks sterker terugkomen, heeft hij bij zichzelf gezworen. ‘Ik denk momenteel alleen maar aan mijn terugkeer,’ liet Valverde recent in een interview aan de Spaanse krant Marca weten.

Wraak

Zaterdag wordt de Xorret de Catí weer beklommen. Ik ben benieuwd of Valverde voor de televisie zit om naar het eerste gevecht tussen de klassementsrenners te kijken.

Ik vermoed van niet. El imbatido (de onverslaanbare) zit waarschijnlijk op de fiets. Urenlang. Ze zullen het straks allemaal weten. Hij zint op wraak.