Opkomst Zuid-Korea geen toeval

VANCOUVER - Toen zaterdag plots ene Seung-Hoon Lee op de tweede plek achter Sven Kramer eindigde, kon Nederland nog denken dat het een Zuid-Koreaanse toevalstreffer was. Vier dagen later is daar al geen sprake meer van.

© ANP

De rappe Aziaten leverden twee olympisch kampioenen af en veroverden bovendien nogmaals zilver, op de 1000 meter. ''Het is de macht van het getal'', stelt coach Jac Orie.

Zuid-Korea lijkt op het eerste gezicht nauwelijks een geschiedenis te hebben met het langebaanschaatsen.

Zoals in Nederland 's winters alle aandacht uitgaat naar Sven Kramer en Ireen Wüst, zo draait het in Zuid-Korea volledig om het shorttrack. Toch is de ploeg van bondscoach Kwan-Kyu Kim al jaren gestaag bezig aan een opmars.

Warme persoonlijkheid

Volgens Marnix Wieberdink, die als marketingmanager nauwe banden onderhoudt met de Zuid-Koreaanse ploeg, heeft zich in 2004 een cruciale kentering voorgedaan. Nadat lange tijd om de twee jaar de bondscoach (en daarmee diens beleid) werd weggestuurd, kwam in dat jaar Kim aan de macht. Een man die - zeker voor Koreaanse begrippen - bekend staat als een warme persoonlijkheid.

Zes jaar later is hij nog steeds in functie, waardoor Zuid-Korea de uitgestippelde weg, waar vooral de focus ligt op een uitmuntende bochtentechniek, kon blijven vervolgen met olympische successen als gevolg.

''Vroeger hadden alle Koreanen angst voor hun coach en was er totaal geen plezier'', legt Wieberdink uit. ''Kim is warmer en menselijker.'' Dat werd bijvoorbeeld duidelijk, toen Tae-Bum Mo zijn rugzak pakte en het hermetisch afgesloten trainingscentrum ontvluchtte. Hij was de noeste arbeid helemaal zat en overwoog helemaal met schaatsen te stoppen.

Spijt

Toen hij daar na drie weken spijt van kreeg, volgden er geen harde reprimandes. Kim sloeg een arm om zijn 'verloren zoon' en ging met hem een goed gesprek aan. Afgelopen maandag kroonde Mo zich tot olympisch kampioen op de 500 meter.

Als er al een geheim is bij de Zuid-Koreanen dan ligt die verscholen in een fenomenale bochtentechniek, zeggen schaatsanalytici Martin Hersman en Bart Veldkamp. Waar Nederlanders bij wijze van spreken blij zijn dat ze de bocht zonder kleerscheuren doorkomen, gebruiken de Zuid-Koreanen elk 'pootje-over' om snelheid te maken.

''Als je met 60 kilometer per uur door de bocht gaat, kunnen er drie dingen gebeuren'', doceert Hersman. ''Je zakt door je benen, je gaat rechtdoor of je zet het om in voorwaartse snelheid. In dat laatste zijn die Koreanen hartstikke goed.''

Veldkamp deelt die visie. Hij stelt dat de Aziaten dankzij hun shorttrack-achtergrond erin slagen steeds druk op het ijs te houden waardoor ze een grote snelheid kunnen 'opwekken'. ''In de bocht, dáár gebeurt het. Dat is het nieuwe schaatsen'', stelt hij.

Shorttrack

Zuid-Korea lijkt een kleine schaatsnatie, maar niets is minder waar. Het shorttrack is immens populair in Seoul, waardoor van jongs af aan veel kinderen in de ijshallen te vinden zijn. Talenten worden vanaf hun tiende al naar een trainingscentrum gestuurd waar ze worden klaargestoomd voor een carrière in het shorttrack of langebaanschaatsen.

''Shorttrack is daar heel populair, waardoor ze gewoon heel veel mensen op het ijs hebben staan'', geeft Control-trainer Orie als een van de redenen voor het succes. ''Het is de macht van het getal. En ze trainen gewoon bikkelhard.''

Toch ziet de Hagenaar geen buitengewone zaken bij de Koreanen. ''Ik zie niets nieuws, ze doen het gewoon goed'', zegt hij. ''In Nederland moeten we gewoon onze eigen visie verder ontwikkelen. Je moet niet achter buitenlanders aanlopen.''