Tussen de ringen: Bij de dood van een sporter 2

Je hoort geen commentator die iets zegt. Er staat een camera naast de weg en dat is het. Ik zie de beelden van wat er zaterdag gebeurde in Bukariani.

© ANP

De heuvels zijn grijsbruin, de bomen moeten het doen zonder bladeren. Er liggen hoopjes sneeuw in de berm. Je hoort het schuifelen van de voetstappen, het knarsen van het grind.

De mensen die over deze weg naar de begraafplaats lopen dragen vale kleding. In 49 seconden trekt er een complete roman aan je voorbij.

Eerst zie je een kist uit een huis worden gedragen. Het is klein stenen huis, met een eenvoudige voordeur. Hier woonde de ouders van Nodar. Er klinkt gejammer. De vrouwen blijven achter, de mannen lopen het dorp uit.

Nürburgring

De voorsten van de stoet dragen een open kist, met daarin het lichaam van de jonge rodelaar die vorig week in de Rocky Mountains verongelukte in het ijskanaal dat de vergelijking met de het duivelse Nürburgring van voor 1976 kan doorstaan, of met Mosport, een levensgevaarlijk circuit boven Toronto. Ze dragen Nodar naar zijn laatste rustplaats.

Ik weet ook wel dat er elke dag jongens onnodig sterven, maar het stemt droevig. Ik las een paar dagen geleden een stuk in de Wall Street Journal, en jawel hoor, de baan van Whistler was zo geworden omdat waarschuwingen in de wind waren geslagen, omdat er geld verdiend moest worden. Spektakel sells.

Ik hoor alleen nog maar het geschuifel van de voeten over de onverharde weg, ergens in Georgië, ver weg van Vancouver.

Nando Boers van Sportweek schrijft elke dag tijdens de Winterspelen een column over sport en andere zaken. Hij volgt vooral het schaatsen, maar hij ziet veel meer.