Tussen de ringen: Doodsbang op de bobsleebaan

Angst is vervelend. Je kunt het wegstoppen, de hand schudden en je kunt er voor naar een psycholoog gaan en hopen dat het voorbij waait.

© ANP

Ik fluit me een ongeluk als ik door de bergen wandel en er grizzlyberen kunnen opduiken. Het zweet staat in mijn handen als ik in een vliegtuig zit dat opstijgt, de krant lees ik dan in drie minuten uit. Ik zou een bobslee niet eens aankijken.

Ik weet dat Devon Harris vrijdag wel graag naar beneden zou gaan op de baan van Whistler. Devon Harris in een van de vier Jamaicanen die in 1988 tijdens de Winterspelen in Calgary afdaalde in een bobslee en wereldberoemd werd, vooral door de film Cool Runnings die er daarna van gemaakt werd.

Utopia

Van de week sprak ik hem uitgebreid in een bar. “Het enige ijs dat ik eerder had gezien was het ijs in mijn rum,” zei hij met een brede grijns.

Harris vertelde me ook dat de Winterspelen Utopia zijn, de rest van de wereld bestaat niet als hij bij de Spelen is, de wereld is bijna zoals hij zou moeten zijn. Ik ben het met hem eens.

Van Calker

Kabinet gevallen? Verder nog iets? Anders ga ik weer verder curling kijken. Ik heb dus ook geen idee wat Nederland vindt van het besluit van Edwin van Calker om niet af te dalen in dat ijskanaal.

De bobber wilde de verantwoordelijkheid niet nemen, was wellicht doodsbang en naar ik heb begrepen kreeg hij vervolgens de volle laag.

Utopia? Soms zijn die Spelen gewoon doodeng. En weigeren af te dalen? Je moet het maar durven.

Nando Boers van Sportweek schrijft elke dag tijdens de Winterspelen een column over sport en andere zaken. Hij volgt vooral het schaatsen, maar hij ziet veel meer.