Tussen de ringen: De eenzaamste coach ter wereld

Ik zit het stuk voor de site te tikken over de reactie van Gerard Kemkers, als ik op het beeldscherm voor me in slow motion de beelden zie van Kramer en Kemkers die bijeenkomen nadat Kramer over de finish is gekomen.

© ANP

Ik hoor Kemkers rustig praten op mijn minidisc, hij heeft deze zinnen minuten geleden gezegd. Zijn wereld zakte in elkaar, zei hij.

Gouden medaille door het putje vanwege zijn stommiteit. Vier jaar gewerkt, sinds het najaar van 2006 geen 10 kilometer verloren en nu een DSQ achter de naam van zijn schaatser.

Sportmisser van het jaar

Kemkers stond in de mixed-zone achter een dranghek zoals je die langs de route ziet opgesteld bij wielerwedstrijden, of bij braderieën.

Hij stond een meter af van de opnameapparaten die de journalisten naar zijn mond reikten om maar niets te missen van zijn reactie, een reactie van een coach die de sportmisser van het jaar maakte, dat kunnen we nu al stellen.

Eén meter afstand, het maakte van Kemkers de eenzaamste coach van de Olympische Spelen.

Echtgenoot

Ik zie de beelden. Kramer moet niets van hem hebben, even. Hij trekt zijn hand terug als Kemkers hem vast wil pakken, en als Kemkers echt langszij is langsgekomen en zijn arm om de schouder legt, duwt Kramer zich van hem af. Alsof Kemkers zijn echtgenoot is die hem heeft bedrogen met een ander.

En toch, ik denk dat het goed komt tussen die twee. Sven Kramer, die zijn ziedende woede weer onder controle had, nam zelf ook verantwoordelijkheid.

Hij zei: "Aan het einde van de tien is en blijft het mijn eigen schuld en ben ik hier verantwoordelijk voor. Ik sta op het ijs. Beter is het te zeggen: wij deden het fout."

Dat is volgens mij geen professionaliteit, dat is echte liefde.

Foto: ANP | Kramer en Kemkers zwijgen.

Nando Boers van Sportweek schrijft elke dag tijdens de Winterspelen een column over sport en andere zaken. Hij volgt vooral het schaatsen, maar hij ziet veel meer.