Tussen de ringen: Stoplicht op rood voor Sven

Sven Kramer keek om en stak zijn duim omhoog. Ik schreeuwde hem zijn welverdiende felicitaties toe. Ik liep op de stoep, hij zat op zijn racefiets en de schemering was zich aan het inzetten.

© ANP

Hij kromde daarna zijn rug en zette een sprint in, hij wilde het groene stoplicht halen. Zijn rugzak zwiepte over zijn rug.

Niemand keek om, niemand hield halt, niemand hier op straat wist van iets. Op de homepage van Vancouver2010.com stond zijn naam groot en voor even prijkte Nederland op de eerste positie van de medaillespiegel, maar de Oost-Aziaten van Richmond hadden geen idee wie die jongen was die over de weg spurtte.

Ontnuchterend

Hij was olympisch kampioen, en de premier en de prins en prinses van het land waren voor hem de halve wereld overgevlogen, maar ik dacht: wat zou er op dit moment door zijn kop schieten? Ik ben kampioen, maar jeetje, het leven gaat echt gewoon door? Ik hoopte dat hij dat zou denken.

Misschien een ontnuchterende gedachte, maar wel eentje die je op het juiste spoor houdt. De wereld draait gewoon door, of ze morgen op medal plaza nu goud om je nek hangen of niet. Ik bedoel: ook voor Sven Kramer springt het stoplicht nog steeds op rood.

Nando Boers van Sportweek schrijft elke dag tijdens de Winterspelen een column over sport en andere zaken. Hij volgt vooral het schaatsen, maar hij ziet veel meer.