Tussen de ringen: Bij de dood van een sporter

Wie hij was, wat hij voordien deed en waarom rodelen zijn lievelingssport was? Ik heb geen idee. Hij kwam in mijn leven zo snel als hij uit het zijne verdween. In een flits, in een macabere seconde. Ik schrok, hij stierf.

© ANP

We zagen het allemaal op televisie, Nodar Koemaritasjvili zag waarschijnlijk niets. Hij dacht een gedachte toen hij voelde dat het verkeerd ging en voordat hij die gedachte kon volmaken, was het voorbij, nog voordat hij had deelgenomen aan een Olympische Spelen.

Hij stierf op een sleetje op de gevaarlijkste bobbaan ter wereld, het ging mis in een bocht die Thunderbird heet.

Het is avond. Ik pak het krantenartikel dat ik vorige week scheurde uit The Globe and Mail van zaterdag 6 februari. Wie weet, dacht ik, zou het nog van pas komen.
 

Menselijke limiet

Een Amerikaan vertelt in het stuk dat hij na zijn eerste afdaling dacht dat er wel eens mensen zouden kunnen verongelukken.

En de Canadese rodelcoach Wolfgang Staudinger zegt het volgende. “Er is een menselijke limiet. Ik hoop dat we de snelheid van onze banen niet vergroten. Whistler is op de limiet.”

Afdaling

Zaterdagmiddag staan de rodelaars aan de start voor de Olympische afdaling. De kop boven het artikel dat ik net opnieuw las luidt: Why this track means fear. Vertaling overbodig.

Nando Boers van Sportweek schrijft elke dag tijdens de Winterspelen een column over sport en andere zaken. Hij volgt vooral het schaatsen, maar hij ziet veel meer.