Tussen de ringen: 'Ja, Jeremy, geen goud'

Even denken. Het startschot, dat schiet die man af die dat pistool in zijn handen heeft. Die kerel staat daar rechts van me, volgende week ook.

© ANP

Goed. Ik stamp mijn schaats in het ijs, zo. Voor me, de streep, daar moet ik twee keer overheen. Eerst na iets meer dan negen seconden en aan het einde van het rondje ook.

Ik schud mijn schouder los. Ik doe het zonder dat ik er erg in heb. Mijn rechterschouder, het is een zenuwtik. Wat doe je er aan? Allrighty, door de knieën, inzakken, handen gespitst naar voren en naar achteren.

Zuigen

Die bocht straks, die bocht. Niet aan denken, die bocht. Eerst wegkomen, en niet zoals in 2002 toen ik op de Spelen voorover sloeg en op mijn kanis ging.

Heerlijk trouwens dat wij niet met de pers mogen praten. Dat volk begint tegenwoordig altijd weer te zuigen. 'Ja, Jeremy, vier keer wereldkampioen sprint, wereldrecordhouder voor ik weet niet hoe lang en geen gouden medaille.'

Verloren

Ik moet hem halen, ik moet hem winnen, ik zál hem winnen. Toch, ik weet dat ik hem makkelijker kan verliezen dan winnen. Ik heb hem al zo vaak verloren.

Op maandagmiddag, in de laatste bocht van zijn laatste trainingswedstrijd voor de olympische 500 meter, ging schaatser Jeremy Wotherspoon onderuit.

Nando Boers van Sportweek schrijft elke dag tijdens de Winterspelen een column over sport en andere zaken. Hij volgt vooral het schaatsen, maar hij ziet veel meer.