Cadel - hêh-hêh - Evans

Beavis & Butt-head, die waren nog met z’n tweetjes. Cadel Evans is alleen. Toch moest ik in Grenoble aan het begin van de avond aan die gasten denken, hoewel ik nooit fan ben geweest van die puberale Amerikaanse tekenfilmseriehumor.

© ANP

Evans had net de Tour gewonnen en winnen, dat doe je als wielrenner alleen. Beavis & Butt-Head hebben nog nooit wat noemenswaardig gewonnen (een paar filmprijzen misschien, maar daar heb je er zoveel van dat de inflatie uit je tv giert).

Goed, als ronderenner heb je helpers tot je beschikking die je steunen, die geld krijgen om mee te rijden zodat zij hun wiel kunnen afstaan als jij lek rijdt, van die huursoldaten die voor je uit gaan rijden als de wind recht in je gezicht blaast, maar de laatste belangrijkste en moeilijkste stap zet je zelf.

Verwoestende trappen

Evans, die zaterdag in Grenoble in de tijdrit de twee Luxemburgse broers Schleck met verwoestende trappen zoek reed, deed het de laatste dagen alleen op weg naar zijn eerste zege in de Tour de France.

Hij reed donderdag in de beklimming van de Galibier uiteindelijk zelf achter koploper Andy Schleck aan toen niemand iets deed, hij reed vrijdag in de etappe naar Alpe d’Huez op kop van het peloton toen hij na een defect aan zijn fiets meer dan een minuut achterop raakte en hij zat zaterdag alleen op zijn fiets, tijdens de laatste 42,5 kilometer van de in de totaal 3.335 gefietste kilometers.

In 55 minuten maande de Australiër heel Luxemburg tot stilte. Hij sprak nauwelijks in die dagen.

Geen televisie

Evans groeide op in het Noordelijke Territorium van Australië (die naam alleen al voorspelt weinig gesprekken, wachtend op de lokale bus) en had als beste vriend een hond. En een fiets. Geen televisie daar in huis.

Hij praat tegenwoordig wel tegen de pers (dat heeft hij geleerd), maar enige autistische trekken zijn hem niet vreemd en dat maakt van hem een persoonlijkheid, vind ik. Altijd al gevonden. Natuurlijk doe je dan wel eens iets raars, lijkt je gedrag wat onaangepast, maar wie durft hier te vertellen dat renners normale mensen zijn?

Er zitten aparte vogels tussen hoor. En dat maakt het volgen van zo’n groep mannen dwars door Frankrijk nu ook zo’n buitengewoon interessante onderneming.

Arm in de lucht

Daar stond hij dan, op het podium in Grenoble, omgeven door bergtoppen die hem bijna deden kraken in de dagen net voorbij. Hij verbeet de tranen, stak een arm in de lucht, het leeuwtje dat hij in de andere arm droeg zei niets terug.

Ook zijn trainer, Aldo Sassi, zei niets. Dat kan ook niet, Sassi stierf in het najaar van 2010 aan de gevolgen van een hersentumor. Sassi was 51 jaar oud. Toen ze Evans in Grenoble na zijn verwoestende tijdrit vroegen of dit zijn loopbaan completeerde, zei hij twee dingen: 1. Er is altijd meer te winnen en 2. Aldo geloofde in mij, ook toen het soms wat minder met mij ging.

Hervonden

Een paar uur later had hij het even te kwaad toen het in de persconferentie nadien ging over Sassi. Maar al snel had hij zich hervonden.

“Euh, hêh-hêh, als ik alleen ben is het: mijn twee benen en ik. Hoe ik mijn loopbaan bekijk? (waarna hij tot in de detail vertelt, achter wie hij in welk jaar aan reed en hoe groot zijn achterstand was). Wat ik dacht toen ik opstond? Damn, die jarentachtigdisco had nog niet hoeven te beginnen..."

"Euh, ja, sorry, nog bedankt voor je felicitaties, en ja, toen in Australië, ja, toen ze de zeilwedstrijd wonnen, dat was een groot ding hè, maar ik geloof niet dat we toen een televisie hadden. Euh - hêh hêh - nee, die hadden we toen nog niet, maar euh, ik wil nu wel even naar de jongens in de bus en chin-chin met ze doen.”

Ik dacht eerst: die Evans is in zijn eentje Beavis & Butt-Head. Maar even later wist ik het. Ik had naar een ooit gesneuvelde scène uit de film Rainman zitten kijken. En dat beviel prima.