Harde crash van vrije geest

De vrije geest waaiert het fijnst op de fiets, daarom fietsen er zoveel vrije geesten. Ze slaan de deur dicht en gaan daarheen waar de wind of hun neus hen brengt. Zo beginnen alle renners, dat gevoel herkennen ze allemaal.

© ANP

Op de fiets ontdekken ze de wereld. Soms worden ze een vrijer mens, anderen ontkomen ook op de fiets niet aan de geest die in de knoop is geraakt. Laurens ten Dam is van die eerste soort.

Hij kan klimmen als de beste, met gekromde rug en dunne beentjes. Hij heeft er plezier in en wil in de Nederlandse ploeg de helpende hand bieden aan een Nederlander die kans maakt op het podium in Parijs. Ten Dam wil graag de Johan van der Velde van Robert Gesink zijn.

Ronkende bestelwagen

Hij is een vrije geest, een man die geniet van zijn Chevy Van, zijn ronkende, benzine slurpende bestelwagen uit Amerika. Hij draagt een baard met trots en heeft t-shirts laten bedrukken met daarop de tekst: no beard, no glory. Geen baard, geen glorie.

En de hele tijd als ik aan die tekst denk, hoor ik het volgende zinnetje daarop volgen in mijn hoofd: no crash, no story. In de afdaling van de Col d’Agnes sloeg Ten Dam zaterdagmiddag over de kop. Versuft zat hij in de berm.

Het is misschien een beetje lullig, maar ik kan er niets aan doen. Het zinnetje zit er in, als een slecht liedje dat je pijnigt tijdens het hardlopen of het trappen tegen de wind in.

No beard, no glory; no crash, no story.

Onverschrokken

Sorry Laurens, ik kan het niet meer helpen. Ik krijg het maar niet uit mijn kop. Sorry Laurens, ik hoop dat je, ondanks al je valpartijen, snel weer herstelt en onverschrokken je weg vervolgt, als de vrije geest die je zo graag wilt zijn.

Op de top van Plateau de Beille hoor ik via de koersradio: je zit weer op de fiets. That’s the spirit.