Opgevreten met huid en haar

In de Tour van 2009 beleefde Thor Hushovd de mooiste dag op zijn fiets. Dat schreeuwde hij onderweg in de etappe naar zijn toenmalige ploegleider Jean-Paul van Poppel, van Cervélo. Hij reed voorop.

© ANP

"This is the most fun I ever had on my bike!" Ik weet dat omdat ik naast Van Poppel zat die dag in de Alpen waar Hushovd naar de groene trui reed door de tussensprints te winnen die tussen de bergtoppen getrokken waren.

Vrijdag in Lourdes beleefde Thor Hushovd de beste dag op zijn fiets. Ik hoorde het hem schreeuwen nadat hij na de finish terugfietste richting het podium waar hij gehuldigd zou worden als etappewinnaar.

Zeldzame schoonheid

Het was puur fietsen geweest wat hij laten zien. Fietsen zoals fietsen is bedoeld. Je stapt op, je knalt erin - bergen of geen bergen - en na de top daal je zo snel af als je kunt - en ondertussen neem je geen al te grote risico’s want je denkt aan je dochtertje van vijf.

De finale was van een zeldzame schoonheid. Als derde aan de afdaling beginnen en als eerste in Lourdes arriveren. Hij haalde eerst één Fransman bij en toen nog één. Uitgekookt, zeker van zijn kunnen: niet te vroeg aanvallen, niet te laat.

Toen hij de laatste renner voorbijschoot slaakten de fans aan de finish, die de koers op de grote televisieschermen volgden, kreten van bewondering. Thor sjeesde door een chicane, tussen de hekken waar toeschouwers overheen hingen met hun bovenlijf.

Fenomeen

Hier was een fenomeen aan het werk, de wereldkampioen van Geelong. Iedereen zag het en het fenomeen schudde met zijn hoofd vol ongeloof. Het ging lukken. Thor grijnsde, haalde zijn handen van het stuur en brulde zijn oerkreet.

Even later hingen de twee Fransen verslagen uit te hijgen over hun sturen. Ze hadden alles gegeven en het was niet genoeg geweest. Dat krijg je als je het moet opnemen tegen Thor. Ze waren opgevreten met huid en haar.