Gesink was even zichzelf niet

Groene terrasstoel van plastic. Groen flesje prikwater voor hem op tafel, boven hem een rode luifel. Uitzicht: groene helling en ter afbakening van het terras struiken met rode bloemen.

© ANP

Robert Gesink draagt een oranje t-shirt. Hij vertelt op de eerste rustdag van de Tour de France over de dingen die hij de afgelopen dagen had gedaan en dat er ook handelingen tussen zaten die hij in normale doen nooit zou doen.

Hij klaagde een paar dagen geleden over zijn fiets, maar ja, het waren op de eerste slechte dag toch echt zijn benen. Hij zegt: “Soms heb je van die dagen dat je het ook even niet meer ziet.” Hij smeet de fiets weg. “Ik was er honderd procent zeker dat beide wielen aanliepen.”

Boete

Hij kreeg zondag ook een boete van de organisatie omdat hij in koers een bidon naar een fotograaf achterop de motor had gesmeten. Niet netjes, zegt hij. Maar ja, die man had ook zeker duizend foto’s gemaakt en dat was wel genoeg, vond Gesink.

Of moest hij er echt tweeduizend maken? De goede zat er vast tussen. De renner pakte een bidon en gooide mis. Opdonderen, dat was de boodschap.

Niet des Gesinks, die houdt zich nauwelijks met andere dingen bezig dan fietsen. En met hoe beter te fietsen en hoe zo uitgerust mogelijk op een fiets te zitten. Ook kijkt hij nooit naar wat andere mensen over hem schrijven, laat staan wat kenners tijdens zo’n koers in Frankrijk in Nederland op tv allemaal over hem te zeggen hebben.

Maar ja, hij was tegen het programma Tour du Jour aangelopen, omdat er ergens een televisietoestel op die zender stond afgesteld. En hij keek.

Droge humor

Of Gesink in normale doen televisie kijkt weet ik niet (vast wel) maar het zou mij verbazen als hij kijkt naar Home & Garden, of naar Lingo, Hell’s kitchen of RTL Boulevard.

Ik denk dat hij naar sport kijkt, soms het Journaal, meekijkt met zijn vriendin naar The Voice of Holland en dat hij af en toe iets van Pauw & Witteman opvangt wellicht, vast en zeker in de herhaling de volgende middag, want om elf uur ligt hij al in bed. In Gesink veronderstel ik een liefhebber van droge humor. The Coen Brothers, denk ik.

Hij zegt in een ruk door: “Mijn grootse voornemen was om alles wat er geschreven zou worden langs me heen te laten gaan. Maar als het niet loopt, ga ik me druk maken om dingen waar ik me niet druk om moet maken, en dat was dit er zeker een van. Ik hoorde mensen praten die er helemaal geen verstand van hebben."

Interpretaties

"Ik vind het opvallend dat er heel veel mensen verslag geven alsof ze mij verschrikkelijk goed kennen, alsof ze weten hoe ik ben, hoe ik in elkaar steek en hoe ik leef; die weten alles, maar die spreek ik nooit. Dus dan ben ik benieuwd hoe ze daar achter komen."

"Naar mijn idee kunnen het alleen maar interpretaties zijn van hoe ik iets zeg, door het lezen van jullie stukjes, met andere woorden, die kennen mij niet. En die doen alsof ze weten wat ik wel of niet kan. Als je ze hoort praten, denk ik: ik weet niet waar je dat vandaan haalt, maar dat is al honderd jaar niet meer zo in het wielrennen."

"En daarbij: je kent mij niet eens. Kom dan eerst maar eens hier praten en vragen hoe het met iemand gaat.”

Rustig schrijven

Met een glimlach: “Maar om dat soort dingen maak ik me nu niet meer druk. Jullie kunnen weer lekker rustig schrijven. Ik ben met mezelf bezig.”

Zo kennen we hem weer.

In het nieuwe magazine van NUsport staat een verhaal over Gesink. Het nummer ligt vanaf dinsdag in de winkels en is online te bestellen.