Waarom Gesink niet kón opgeven

Er was natuurlijk maar één mogelijkheid voor Robert Gesink. Hij moest door, wat er ook was gebeurd, wat er ook nog zou gebeuren.

© ANP

Geen fiducie meer in die rondrit kriskras door Frankrijk, omdat je door elkaar gehusseld bent na een val op hoge snelheid, dat is logisch. Het is voorstelbaar.

Laat ze lekker het rambam krijgen met hun linke afdalingen en hun kamikazepiloten achter het stuur in Franse auto’s, die de aardigste renners van het peloton uit de kopgroep kegelen. Ja, dan schande roepen, dat kan iedereen. Er vooraf wat aan doen, is wat anders.

Uit zijn voegen

Dus nog even hier: de Tour groeit uit zijn voegen, het peloton moet kleiner (minder ploegen en minder renners per ploeg), er moet paal en perk gesteld worden aan de hoeveelheid volgauto’s en motoren en Johnny Hoogerland en Juan Antonio Flecha moeten een gigantische excuusbrief ontvangen van de organisator ASO.

Daarnaast zou het van goede smaak getuigen als de twee in de laatste etappe op de Champs-Élysées in een sprint-a-deux de winst onderling mogen betwisten, zonder inmenging van het peloton (het liefst wordt dit natuurlijk geregeld door het peloton zélf), met een dubbele winstpremie voor beiden, betaald uit de zak van de behanger achter het stuur van de Citroën die het bevel van de koersdirectie negeerde en toch voorbij de kopgroep reed.

Dus gek was het niet geweest als Gesink vanuit deze uit zijn voegen gegroeide Tour in de eerste de beste TGV vanuit Montpellier was gestapt. Het was wel het stomste dat hij had kunnen doen. Gelukkig voor alle wielerfans in Nederland bleef hij trappen.

Geluk

Dat Gesink zondag over het onderwerp kon spreken was het duidelijkste teken dat hij tussen Issoire en Saint-Flour zijn 'mojo' terug had weten te vinden. Per meter ging het beter, vertelde hij.

Hij had wat geluk gehad door die valpartij die Vinokoerov en Van den Broeck de Tour kostte (daardoor zakte het tempo na het snelle begin), maar geluk moet je hebben. Of je het kunt afdwingen vraag ik me al jaren af, maar wat kan het bommen?

Gesink moest door, niet zozeer om deze Tour te redden, maar om de rest van zijn loopbaan een geweldig fundament te geven. Hij moest ‘de mannen’ laten zien dat hij van staal is, dat hij ondanks alle tegenslag niet afgeeft, dat hij, als de situatie daar echt om vraagt, alle kilometerpaaltjes naast de weg opvreet.

Omdat zij dat ook doen voor hem, als het moet. Zou hij weglopen, zou hij de Tour zich knock-out laten slaan, waar staat hij dan de volgende jaren? Dan is er altijd wel wat. Hij vertelde zondag met een lach op het gezicht over de mineurstemming na zaterdag: “Zaten ze daar Robert op te lappen.”

Gemoed

Etappewinnaar Luis Leon Sanchez vertelde dat zijn zege in Saint-Flour enorm goed voor het gemoed van de ploeg zal zijn. Hij droeg de zege zelfs op aan Gesink. Dat is nog eens liefde.

De Spanjaard vertelde ook dat hij Gesink had voorgehouden dat hij zich niet naar beneden moest laten drukken door de valpartij en de gevolgen daarvan. “Natuurlijk, het was een zware val”, vertelde de door het leven getekende Sanchez.

“Ik zei: ‘Robert, dit is waar je naartoe hebt gewerkt, het is een koers van drie weken en in de aanloop hebben we met z’n allen bergen werk verzet en er is ook nog veel werk te verzetten in deze Tour, dus we moeten de hoop niet te snel opgeven.’”

Leuke Tour

Dat zijn mannen op wie je kunt bouwen, ze hielpen Gesink in zijn moeilijkste momenten en hij betaalde ze terug. Hij staat vijftiende in het algemeen klassement, zes seconden voor Alberto Contador. Dit wordt nog een leuke Tour, let maar op.

Nu alleen nog wat inzicht bij de organisator en een stoutmoedig gebaar richting Flecha en Hoogerland. Dat zou niet gek zijn.

Maar iets in mij zegt dat dát wat te veel gevraagd is en dat Gesink zondag meer karakter toonde. Maar goed, verrassingen zijn de wereld nog niet uit. Gesink kreeg immers ook weer de geest.