Cavendish: de belangrijkste renner

Op de dag dat veel renners krimpend van de pijn de streep in Cap Fréhel bereiken, komt Mark Cavendish tot leven. Hij maakt er naderhand een mooi optreden van als hij met een microfoon in de hand vragen uit de perszaal beantwoordt.

© ANP

Hij laat woensdagmiddag aan de Bretonse kust zien dat hij de belangrijkste renner van het peloton is. Hij wint veel, durft vrijuit te spreken, is gevat en hij geeft zodoende de sport pit.

Geen 'ge-pfffft-morgen-is-een-andere-dag-we-zien-wel-Parijs-is-nog-ver-er-kan-nog-van-alles-gebeuren-ik-hoop-op-een-podium-plaats-opmerkingen'. Parijs is inderdaad gelukkig nog héééel ver weg.

Dankbaar mikpunt

Cavendish is door zijn publieke optredens een dankbaar mikpunt van kritiek. Er zijn er die hem zoeken, die hem proberen op te jutten, kijken of hij bijt.

En ja, geef ze eens ongelijk, de andere sprinters, die vaker in het stof moeten bijten dan ze lief is, die winnen wel eens wat, maar dan is het toch vaker omdat Cavendish steken laat vallen, dan dat ze hem op waarde kloppen, zoals dat in het wielerjargon heet.

Dat doet natuurlijk pijn, als je ook sprinter bent, en je denkt wat te kunnen uitrichten op topsnelheid. Dan breng je zijn gedrag wel eens ter sprake. Wat moet je anders? Je als een lam naar de slachtbank laten leiden?

Snel afgeschreven

Zoals dat tegenwoordig gaat in een razendsnelle mediawereld is ook een sporter van wereldklasse snel afgeschreven als hij een keer niet wint, zoals maandag in Redon toen de renners van Garmin-Cervélo perfect werk leverden voor hun sprinter Tyler Farrar.

Cavendish eindigde als vijfde. Deze Tour zou het toch lastig worden, hoorde je. Die is niet goed. Vorig jaar ging het precies zo.

Ervaren volgers wisten het zeker: het wordt niets dit jaar. Niet in vorm, hoorde je ook de voorbije twee dagen. En eerlijk is eerlijk, maandag in Redon wisten ze bij zijn team vlak na de finish ook even niet wat er aangepast zou moeten worden.

Twee ploegleiders lieten afzonderlijk van elkaar weten dat het dan maar in de ultravlakke rit van Le Mans naar Châteauroux moest gebeuren, vrijdag. Geen woord over Cap Fréhel.

Opgelapt

Toen alle gekreukte renners in hun teambussen provisorisch werden opgelapt - weg van Kaap Frehels, deze onheilskaap - zat Cavendish met die microfoon in de hand. Alsof je luistert naar een neef van Muhammad Ali of van Niki Lauda.

Als hij spreekt, gebeurt er wat. Het is nooit saai, de kronkels die hij met de wereld deelt tonen indicaties van een interessante gedachtewereld. Hij is oprecht (brutaal zou je ook kunnen zeggen) en schuwt het directe gevecht niet.

Hij vertelt dat hij normaal het liefst met een zo klein mogelijke marge wint omdat hij op die manier zo min mogelijk energie gebruikt. Komt mij aardig arrogant over, hij zet de anderen weg als krabbers. “Maar hier moest ik alles geven”, zegt hij. “Ik had niet verwacht te winnen. Het was een moeilijke overwinning.”

Halfheilige

De zege is zijn zestiende in de Tour en verschaft hem niet alleen een plek in de top tien, hij komt daarmee op gelijke hoogte met de Franse halfheilige Jacques Anquetil, die er tussen 1957 en 1966 acht rondes over deed.

Cavendish is nog niet eens halverwege zijn vijfde Tour (bij zijn debuut in 2007 gaf hij op). De top vijf is volgend jaar haalbaar. Moet hij nog even ene Lance Armstrong (22 etappezeges) passeren.

Nou goed, wil iemand uit de zaal weten, wat is zijn commentaar op José Rojas, die heeft geklaagd over de hinderlijke sprint van Cavendish? “Niets”, luidt zijn antwoord.

Na een kleine pauze pakt hij de microfoon weer op, nog voordat iemand anders een vraag kan stellen en zegt op luide toon: “Zorg dat je de informatie goed op orde hebt, dude. Rojas had het over Petacchi, niet over mij. Wat wil je, een relletje schoppen?”

Mentale gesteldheid

En Mark, wat vertel je tegen die Franse televisiezender over jouw mentale gesteldheid? “Ja, als ik daar nu verder op inga (wijzend naar zijn hoofd) raken we vanavond niet weg van deze plek.”

Dan is hij klaar, legt de microfoon terug op tafel, wil opstaan, maar bedenkt zich. Hij pakt de microfoon opnieuw beet en zegt: “Ik wil deze overwinning graag opdragen aan mijn hond, Amber. Zij is gisteren gestorven. She was my baby.”

Onbetaalbaar, deze renner.