Johnny in Bretagne

De renners maken meestal de koers, maar in Frankrijk maakt de omgeving de koers. Daarom kijken er toch ook zoveel mensen naar de televisie-uitzendingen?

© ANP

Om de mooie plaatjes van kastelen, meren, bergtoppen en stoffige weilanden vol korenschoven, lavendel of die eindeloze rijen zonnebloemen?

Omdat ze in Bretagne koersen deze dagen, een regio waar het naar horen zeggen bijna driehonderd dagen per jaar regent, krijg je meteen een zware etappe. Van die over je uitgestorte regen alleen al zou je mismoedig worden, helemaal als je daar ook nog eens uren doorheen moet fietsen, heuvel op, heuvel af.

Een paar dagen is goed uit te houden in Bretagne, maar kijk niet vreemd op als dit deel van Frankrijk hetzelfde effect op je gemoed heeft als Engeland, als je er langer dan strikt noodzakelijk blijft.

Het lijkt in Bretagne zelfs op Engeland. De huizen zijn er opgetrokken uit grote, grove stenen. Grijs als de lucht en het asfalt. Net zoiets als Avon-on-Thames of zo. Of Towchester, Putney of Stoney-Stratford.

De tuinen zijn er getrimd zoals de Engelsen dat ook kunnen. Er zit alleen niemand in, de natte tuinen worden bekeken vanachter een keukenraam.

Franje

Als de vierde etappe van Lorient naar Mûr-de-Bretagne leidt, staan ze langs de kant van de weg, de Bretonnen, die naar verluidt van het uitgehouden type zijn. Robuuste mannen en vrouwen, zout op hun huid, armen als boomstronken. Geen enkele franje, want van franje kun je niet vreten. Dat type.

Het is dus bar weer, tijdens die vierde etappe. Het water spat op van het wegdek, het water loopt in stroompjes naar het laagste punt. Het water schuimt er van. En het publiek langs de kant staat te rillen van de koud, daar boven op die berg, de Mûr-de-Bretagne. Iedereen is drijfnat geregend.

Als je het dorpje verlaat, ziet de Mûr eruit als een schacht. Voor je gaapt een diep dal, dan gaat de weg steil omhoog, rechtuit, zonder poespas.

Mee

Johnny Hoogerland haalt 's middags het einde van de vierde etappe niet als eerste. De aanval van de dag sterft net voor het einde. Johnny Hoogerland arriveert als 105de, op 2.19.

Vooraf had hij tegen het team gezegd: 'Als er een groepje op de vlucht slaat, ga ik mee.' "Johnny nam zelf het initiatief", zegt opper-ploegleider Jean-Paul van Poppel, die in de chaos na de finish tegen de bus van Vacansoleil staat. "En dan ben je dus mee."

Limburg

Hij vertelt dat Hoogerland genoeg over had, dat er voldoende 'in de tank' had gezeten, maar 'niet genoeg'. De renner zelf, met een gezicht vol modderspetters, zegt dat hij dit van plan was en dat je met 'al dat draaien en keren' door die Bretonse dorpen maar beter in de kopgroep kunt rijden dan in het peloton.

"Net Limburg", zegt hij tegen de verslaggever van De Avondetappe. "Zelfs als het vlak lijkt - het profiel van de etappe in het routeboek - dan is dat het niet. Niets is vlak in Frankrijk."

Hij was het die de etappe mede kleur had gegeven op een grauwe dag, een dag waarop alle renners verbleekt en zompig de eindstreep haalden.

Rit nummer 5? Richting de Bretonse kust. Persoonlijke weersverwachting? Een natte bende.