De spiegel van Contador

Hij was boos, natuurlijk, hij was teleurgesteld, en hij zei weliswaar dat het naar behoren ging en vervolgens verdween hij als een speer toen hij de teambussen in het oog kreeg.

© ANP

Er kwam een zwerm microfoons, opschrijfboekjes en geluidshengels op hem af inclusief potige kerels met camera's op de nek en dus wilde hij ontkomen. Tijd voor een rookgordijn. Tijd verliezen en zeggen dat het volgens plan verloopt.

Hij sjeesde weg van de parkeerplaats van de Super U in Les Essarts. Hij loste op alsof hij Michael Knight zelve was en hij met zijn bolide Kid in een al rijdende truck was gereden.

Hij wilde natuurlijk aan de Fransen ontkomen, de fans die hem uitjouwden, de journalisten die hem met korzelige vragen bestoken en alles en iedereen dat hem bespot alsof hij Lance Armstrong zelf is.

Hij wilde weg, hij wilde rust.

Rug

Maar denk niet dat het spel is gespeeld. Vlak hem niet uit. Vergis u niet en wees niet getreurd dat u hem in uw tourploegje hebt opgenomen, vrijdagmiddag toen u het formulier moest invullen.

Alberto Contador is een man die zijn rug weet te rechten als het tegenzit. Een keer denken aan het lot van zijn gehandicapte broertje en de boosheid is verdwenen, dan is het realiteitsbesef terug. Terugdenken aan zijn eigen hersenoperatie? Zelfde effect.

De psychologische oorlogsvoering van Lance Armstrong in 2009 toen ze ploeggenoten waren bij Astana en ook ploegleider Johan Bruyneel openlijk de zijde koos van de Amerikaan? Hij demarreerde wanneer hij er zin in had, ze konden allen zijn rug op, de boom in en zijn edele delen kussen. Hij won de Tour.

Net zoals hij die in 2010 won en zoals hij in mei de Giro won. En een week geleden schonk hij het Spaans kampioenschap aan een ander, tactisch zeer uitgekookt. Weer een team (Movistar) aan zijn kant.

Giro

Maar in die Ronde van Italië zit 'm volgens mij nu juist de kneep. Alberto Contador is een buitengewoon getalenteerde renner, de beste klimmer van allemaal met een mentale hardheid waar ze op de diamantenbeurs van zouden opkijken, maar die Giro zit wel in zijn benen.

Drie weken reed hij als een circusartiest langs de flanken van de meest ijzingwekkende bergtoppen, geen zondagsritje. Hij had zelf ook al gezegd, toen hij voor de start het parkoers op papier zag, dat deze Giro de zwaarste ronde uit zijn loopbaan zou zijn.

Daar kan hij nu mooi deze Tour aan toevoegen. Deze rondrit gaat hem waarschijnlijk het gevoel geven dat hij binnenste buiten gekeerd wordt als nooit tevoren. Geestelijk en lichamelijk.

Niets aan de hand

Na het eerste weekeinde staat hij, de toerenhoge favoriet, op de 75ste plaats op 1 minuut en 42 seconden achterstand van de gele trui en op 1.38 van Andy Schleck.

Het wordt een helse opgave. En tegelijkertijd denk ik: de eerste pech was voor Contador, wacht de wind maar eens af de komende dagen. Er gaan nog veel meer renners onderuit smakken of op de verkeerde plek zitten als er een paar man elkaar omver kegelt. Dan blijkt misschien dat Contador slechts een schaafwondje heeft opgelopen de eerste twee dagen, een krasje, een deukje.

Heeft hij zondagavond in de spiegel gekeken van zijn kamer in Hôtel Aloé in Les Herbiers en zei hij tegen zichzelf: 'Niets aan het handje.'