Geel, slobberend t-shirt

Broodjes mee? Ja, de broodjes zitten daar. Fles wijn? Heb je die al gepakt? Já-háá, ook al gedaan. En de parasol. Die ook ja. Laat me met rust, doe niet zo opgefokt. We zijn ruim op tijd, de renners zijn nog niet eens van start gegaan en jij zit je al op te naaien.

© ANP

Doucement een beetje, ja? Hier pak aan, het tafeltje, zet in de auto alsjeblieft. En mag ik zelf bepalen of ik een geel t-shirt aantrek? Kan jou het schelen dat het slobbert. Interesseert jou normaal ook niet, dus waarom vandaag wel?

Vier uur later, aan de D755, even buiten L’Épaud. Gebeurt nooit wat in ons dorp, behalve vandaag, de Tour komt langs. Ik voel me totaal afgebakken, na vier uur in de zon. Staan we hier, met z’n allen, tafeltje aan tafeltje, vanaf twaalf uur. Te wachten op de koers.

Dagjesmensen

We staan te wachten, zoals wielerfans en dagjesmensen altijd al uren voor de koers staan te wachten, hun tijd aangenaam verdrijvend met kaarten, in het gras hangen of het in het gareel houden van etterende kinderen.

Jammer, de koplopers krijgen we niet te zien, want Lieuwe Westra, ene Roy van Europcar en nog een Fransman zijn net ingelopen, vertelde die dikke meneer naast ons. Hij had een transistor op zijn tafeltje staan, vandaar dat hij het wist.

Ze komen, ja, ze komen, ik zie de helikopter. Een aanstormend peloton, een kudde olifanten dat alles platwalst dat op haar weg komt. Nee, ik HOEF niets. Laat me nou, ze komen zo. Kom kijken. Ja, hier aan de kant ja. Kom nou, want het duurt maar even.

De motoren! De motoren, motoren, goh wat zijn het er veel. Ik ga op mijn tenen staan, zie ik al iets? Niets. Nou ja, ik zie die helikopter boven ons zwenken en capriolen uithalen. Godsamme, het zweet loopt in mijn nek. Ja, JA! Daar zijn ze.

Gevloek

Bam, ik lig op de grond, ik hoor een hoop gekraak, gekletter en later gevloek. Nederlands, Russisch, Spaans, Deens, alles door elkaar. Ik lig met mijn neus in het gras. Mijn schouder doet pijn. Wat is er gebeurd?

Later krijg ik te horen dat ik niet stond op te letten, dat ik mijn hoofd omdraaide om het peloton voort te zien snellen. Ik meende namelijk Voeckler te herkennen. Thomas, mijn held. Vooraan zat-ie. Maar ik heb hem nooit goed kunnen zien.

Potverdorie, wat doet mijn schouder pijn. Ja-haa, ik weet het, houd je mond maar, ik had beter moeten opletten. Ik durf niet meer naar de televisie te kijken. Bang als ik ben dat Albert Contador een vloek over me uitstort als we oogcontact hebben.

Dat risico mijd ik liever. Zondag, ga ik eens lekker niets doen. Sorry Alberto. Fijn dat je door ons dorp kwam rijden. Ik zal het nooit vergeten.