Ja, ja, aminozuren voor eigen gebruik

Even denken, aminozuren… was dat niet iets met biologie, ooit? Aminozuren, voor 10.000 euro aangeschaft, per mail, vanuit Australië.

© ANP

Besteld door de man die jaren in het peloton fietste en die deze editie van de Tour de gasten van Omega Pharma-Lotto door Frankrijk zou loodsen in een luxe bestelbus.

Omega Pharma, de ploeg van Philippe Gilbert en Jurgen Van den Broeck dus. Had die Vansevenant die zuren niet kunnen aanschaffen via de financier van zijn werkgever? Dat was toch een stuk handiger geweest. Een pakketje voor de heer Vansevenant en klaar was hij geweest.

Of weten ze bij dat farmaceutische bedrijf niet hoe je aan die zuren moet komen? Nu moesten die zuren dus in het vliegtuig de hele wereld overgevlogen worden. Op Brusselse luchthaven Zaventem werden ze door de douanebeambten onderschept, de zuren.

Oploskoffie

Ik weet eigenlijk niet wat je met aminozuren aan moet. Gooi je die bij de yoghurt, of is dat goedje als zuur genoeg? Roer je die mee in de oploskoffie, giet je die in je bidon? “Ze zijn voor eigen gebruik”, liet de renner weten.

Zou ik ook zeggen. Een cabaretier in de dop liet meteen van zich horen op twitter. "Heeft die bus van Lotto geen stuurbekrachtiging," vroeg de persoon zich af. Billijke vraag, dunkt me. En dan ander nieuws van het voedselfront: Alberto Contador eet al een jaar geen kalfjes meer op.

Eerst leek het erop alsof Maarten Tjallingii nog een broeder erbij had gekregen, nog een vegetariër in het peloton, maar zo scherp zette de Spaanse klimmer het mes niet op de keel van de Spaanse rundveehouderij. Het ging om kalfsvlees, niet om al het vlees.

Spannende weken

Het worden dus weer spannende weken. Niemand weet wat hij te eten krijgt, een bacterie is zo opgelopen als je on the road bent en je maar moet afwachten waar de plaatselijke hotelkok zijn voedsel vandaan heeft getoverd.

Zelfs als je een kok in dienst hebt, is het nog maar de vraag of die Jean-Pierre, voordat hij naar de plaatselijke markt tufte in zijn besteleend, de gewassen goed heeft afgespoeld. En die grote hypermarchés (alleen al Auchan zegt er 574 te hebben staan door heel Frankrijk) die ze daar hebben, ik heb ze nooit vertrouwd. Mij te massaal.

Bonen uit blik

Ik weet al wat ik doe, voor mijn eigen veiligheid. Ik neem mooi bonen uit blik mee, van de supermarkt om de hoek. En ik doe het samen met mijn moeder, want die weet nog wel wat goed en niet goed voor me is.

Ik stamp vervolgens die hele camper vol met, marsen, snickers, bounties, hagelslag en chocopasta, ingeblikte wortelen en potjes doperwten. Mij krijgen ze niet. Of ik heelhuids terugkom op 25 juli weet ik niet. Maar vast net zo vermagerd als al die renners die zondag over drie weken op de keitjes van de Franse hoofdstad zullen stuiteren.

P.s. Nog snel even opgezocht (want die Vansevenant verklaarde tenslotte ook dat het hem ging om zijn ‘persoonlijke conditie’ te verbeteren): aminozuren, de bouwstenen van eiwitten en spieren. Ik zeg niets.