Zo ruikt het dus, de beerput. Het meurt naar rotte eieren en stront, naar hypocrisie en leugens, naar Lance en Leipie, naar Ferrari en Scarponi, naar Rabo en Rasmussen, naar EPO en ego's, naar een zwart verleden. De stank maakt je misselijk. Boos. Verdrietig ook.

© NU.nl/Wouter Habets

Door Thijs Zonneveld

Maar het moet gebeuren.

Hoe meer stank, hoe beter. Kom maar op. De waarheid moet boven tafel. Laat het meuren. Laat de sponsoren gillend wegrennen. De beerput moet leeg, tot de bodem.

De wielerwereld heeft veel te lang met een stinkend verleden geleefd, en op een stinkend verleden kun je geen toekomst bouwen. Deze crisis is geen ramp: het is een kans. Dit is het moment om de sport fundamenteel te veranderen.

We kunnen twee dingen doen. Optie één: doping vrijgeven. Klinkt wel zo makkelijk, want dan zijn we meteen van het hele gezeik af. Nooit meer rechtszaken, nooit meer gemekker over 0,0000000000005 gram clenbuterol, nooit meer Tourwinnaars die toch geen Tourwinnaars waren.

Maar de consequentie daarvan is dat alle wielrenners worden gedwongen om doping te gebruiken. De vedetten (lees: de rijksten) kunnen dat doen onder begeleiding van de beste artsen, de minder bedeelden zullen op eigen houtje aanrommelen met EPO en bloedzakken -er zal voortaan een lijkwagen achter de bezemwagen aan moeten rijden.

Schoner

Optie twee: doping bestrijden op een manier waarop de sport op termijn weer geloofwaardig wordt. Dat traject is al ingezet. Wielrennen is dankzij de strengere controles, het whereabouts-systeem, het bloedpaspoort en een mentaliteitsverandering in een groot deel van het peloton schoner dan het in twintig jaar geweest is.

Het beste bewijs daarvoor zijn de klimtijden op de grote cols (nu minuten langzamer dan vijftien jaar geleden) en de wattages die winnaars van de grote rondes trappen (ongeveer één Watt per kilo minder dan voorheen).

Maar de huidige maatregelen zijn niet genoeg. Het moet ingrijpender. De structuur van de sport moet op z'n kop, om te beginnen bij de UCI. Een bond die de sport jarenlang liet verrotten hoort diezelfde sport niet te leiden in een veranderingsproces. Een bond die betalingen van Lance Armstrong accepteerde en Hein Verbruggen tot erevoorzitter benoemt heeft niets te zoeken in het huidige wielrennen.

Ontbinden die hap, zou ik zeggen. Er moet een instituut komen komen dat samen met de ploegen en de renners probeert het wielrennen te verkopen aan het grote publiek: op een geloofwaardige en professionele manier – niet op amateuristische, maffiose wijze.

Koppen rollen

Dat betekent ook dat er koppen gaan rollen bij de ploegen. Het is treurig dat Rodolfo Massi (bijnaam in 1998: 'De Apotheker') een talentenploeg mag leiden. En ook dat Bjarne Riis manager is van een van de grootste teams van het peloton, of dat de ex-arts van TVM (die van de ampullen voor het Russische kinderziekenhuis) nog altijd bij Katusha werkt. Als er te veel mensen met vieze handen rondlopen kom je nooit van de stank af.

Verder moeten er minder (lange) wedstrijden komen, want renners uitknijpen nodigt uit tot dopinggebruik. Het geld dat wordt uitgespaard kan linea recta worden geïnvesteerd in meer controles en betere begeleiding. En in het uitdenken van een beter licentiesysteem dan het huidige Riders Value-systeem, dat dopinggebruikers indirect beloont met een hoog salaris.

Helemaal schoon wordt wielrennen nooit. Er zullen ook altijd mensen zijn die de belastingdienst een beetje oplichten, of die door rood rijden als ze haast hebben. Maar de sport geloofwaardig maken kan wel degelijk. De stank van de beerput is weg te boenen. Wielrennen is niet dood. Wielrennen heeft een toekomst.

Noem me naïef. Noem me dom. Maar ik geloof.