Beste Lance,
Ik heb lang gedacht dat je Houdini heette. Al die geruchten, al die getuigen, al die beschuldigingen - je goochelde jezelf er keer op keer onderuit. 

© ANP

Door Thijs Zonneveld

Maar het houdt een keer op. Hoe goed je ook kunt goochelen: aan je eigen verleden kun je niet ontsnappen.

Ik heb ze gelezen, Lance. Al die duizend pagina's met getuigenissen, e-mails en bankbetalingen die het USADA over je heeft verzameld. Ik werd er verdrietig van, elke pagina een beetje meer. Het is een verhaal van een man die zó graag wilde winnen dat hij er alles voor over had - en nu, jaren later, alsnog verliest.

Het moest een keer uitkomen. Dacht je nu echt dat je al je ex-ploeggenoten, je ex-mecaniciens, je ex-masseuses, je ex-vriendinnen, je ex-doktoren en al die anderen tot in de eeuwigheid kon controleren en intimideren?

Gegijzeld

Ik snap je wel, Lance, ergens. Dat klote-epo ook. Was het maar nooit uitgevonden. Dan had je die meuk niet hoeven te gebruiken om te kunnen winnen. Want laten we wel zijn: je was niet de enige die spoot en slikte. Tien, vijftien jaar geleden reed driekwart van het peloton op drieletterige kerosine. Als je niet gebruikte deed je alleen mee om de poedelprijs. Iedereen werd gegijzeld. Ook jij.

Ik ga niet de moraalridder uithangen. Misschien had ik wel hetzelfde gedaan in jouw situatie. Ik ben ook wielrenner geweest, maar dan wel op houtjetouwtjeniveau - en pas in een periode dat dopinggebruik in het peloton al op zijn retour was.

Verder dan een paar ijzerspuiten en een Darth Vader-masker om ijle lucht na te bootsen ben ik niet gegaan. Dat durfde ik niet. Maar bovenal: dat hoefde ook niet. Dat ik de top niet heb gehaald ligt aan een gebrek aan talent, niet aan te weinig bloedzakken.

Maar je bent niet alleen een slachtoffer, Lance. Je bent vooral dader. Jij dwong andere renners te spuiten. Jij hebt jonge renners geleerd dat ze zonder dope net zo goed vakkenvuller konden worden. Jij hebt collega's die hun mond durfden open te doen gesloopt. Je hebt journalisten die schreven over je dubbelleven door de goot gesleurd. Je hebt mensen kapotgemaakt. Je hebt de sport kapotgemaakt.

Junkies

Jij bent er mede voor verantwoordelijk dat wielrenners, van elke leeftijd, van elk niveau, zich op elk verjaardagsfeestje aan hun tantes, hun schoonouders en de overburen moeten verantwoorden voor dopinggebruik in hun sport.

Jij bent er mede voor verantwoordelijk dat ik nog steeds elke week de vraag krijg of ik ook wel eens een spuit epo heb gezet - en dat niemand me gelooft als ik ontken. Jij bent er mede voor verantwoordelijk dat wielrenners nog jááááááren worden aangezien voor junkies.

Lang geleden, in een van mijn laatste koersen die ik fietste, kwam jij het startschot geven. Een miljoen dollar toucheerde je om één keer pang te doen, maar dat was niet genoeg om op tijd te komen. Je liet het peloton op je wachten, in de stromende regen.

Een halfuur te laat kwam je aankakken. Iedereen had het stervenskoud, maar je leek geen haast te hebben. Ik vroeg of je misschien even de trekker over wilde halen zodat we eindelijk op weg konden. "Fuck you", zei je. Uit respect zei ik niets terug. Dat respect was misplaatst, begrijp ik nu.

Dus deze heb je nog van me tegoed:

Fuck you too, Lance.