Top tien-ambitie, top tien-ambitie, top tien-ambitie. Ik weet niet hoe vaak ik het de afgelopen weken hebben gehoord, maar die top tien in het medailleklassement haalden we niet. Natúúrlijk niet.

© ANP

Die top tien kun je op twee manieren bereiken. De eerste is hopen op een wonder, zoals dat gebeurde in Sydney – daar hadden we de mazzel dat drie (Van Moorsel, VDH, De Bruijn) van de grootste sporters van dat moment toevallig een Nederlands paspoort hadden. De tweede manier is investeren. Geld. Knaken. Doekoes.

Medailles zijn te koop. Dat was altijd al zo – de rijkste landen domineren de meeste sportevenementen – en dat zal altijd zo blijven. Australië, Duitsland, Amerika en Groot-Brittannië pompen honderden miljoenen in top- en breedtesport. Met succes.

De Britten besloten na de desastreus verlopen Spelen van 1996 (slechts één gouden plak) de portemonnee te trekken voor de sport. Zestien jaar en honderden miljoenen euro's verder zijn ze na Amerika en China het grootste sportland ter wereld.

Afgeschoten

Het geeft te denken. Zeker omdat uit onderzoek van NOC*NSF en het Ministerie van VWS is gebleken dat het Nederlandse topsportklimaat is verslechterd vergeleken met andere landen.

Atleten zijn ontevreden omdat ze te weinig begeleiding krijgen, de baanrenners rijden op fietsen uit het jaar nul, de waterpoloërs moeten hun trainingen om de recreantenuren van het plaatselijke zwembad heen bouwen, een nieuw Thialf bouwen we niet omdat het te duur is en het plan om de Spelen van 2028 binnen te halen was al afgeschoten voordat het was geboren.

In de breedtesport hetzelfde beeld: het schoolzwemmen is afgeschaft, het aantal gymuren op middelbare scholen daalt met het jaar. En dan vinden we het nog vreemd ook dat er steeds meer jongeren met overgewicht en diabetes kampen.

Duppie

Het zal de komende jaren niet veranderen. Er moet worden bezuinigd, ook in de sport. Het rapport van NOC*NSF spreekt van 'creatieve oplossingen zoeken'. Dat is een eufemistische manier om te zeggen dat de sport het zelf maar uit moet zoeken.

Politieke partijen steken allemaal hun kop in het zand: niet één zet sport hoog op de agenda. We willen voor een duppie op de eerste rij zitten – en dat kan niet.

Ik snap dat er andere prioriteiten zijn, maar niet investeren in sport is een rampzalige keuze. Sport is niet iets voor een paar maniakale atleten en een handjevol verslaafde liefhebbers die dag in dag uit achter hun tv zitten – sport is voor iedereen.

Mekkeren

Met topsport creëer je helden, met breedtesport een gezonde bevolking. Die twee zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden. Zo worden in Engeland dankzij de Tourzege van Wiggins meer racefietsen verkocht dan ooit; de atletiekbanen floreren dankzij het geld van de Britse Staatsloterij.

Investeren in sport kost bakken met geld, maar je verdient misschien nog wel meer terug. Obesitas en diabetes kosten de Nederlandse economie jaarlijks ongeveer 15 miljard euro, en dat bedrag zal de komende jaren alleen maar oplopen.

Wat als je een deel van dat geld nu eens gebruikt voor preventie? Wat als we de rekening nu eens niet voor ons uitschuiven, maar 'm nu betalen? Wat als we op z'n minst eens een discussie houden over het belang van sport?

Als we niet in sport investeren; ook goed. Maar dan wil ik niemand meer horen mekkeren dat onze koters te dik zijn of dat we de top tien van het medailleklassement niet halen.