De kunst van het neusrochelen

Dames en heren, we gaan het vandaag hebben over neusrochelen. Ik hoor u denken: hè jakkiebah, moet dat nou? Nou, dat moet. Neusrochelen is namelijk niet vies of ranzig of platvloers. Neusrochelen is pure kunst.

© ANP

Voor de perfecte neusrochel is een jarenlange studie vereist. De basis is een enorme dosis talent plus een gezonde slijmproductie - en daarnaast is het oefenen, oefenen en nog eens oefenen.

Het gaat om precisie. Het gaat om timing. Het gaat om de juiste hoeveelheid snot. Probeert u het zelf maar eens, dan merkt u hoe moeilijk het is. Eén neusgat afsluiten met uw vingers, en dan blazen. Pfffffmm! Inderdaad, ja. Veel verder dan een lullige snottebel aan uw neus komt u waarschijnlijk niet.

Snuitkracht

Er zijn twee technieken om te neusrochelen. De ene: met de vingers aan de buitenkant van de neusvleugel. De andere: met de wijs- of middelvinger precies geplaatst op een van de neusgaten.

Het doel van beide technieken is hetzelfde: één neusgat afsluiten om meer snuitkracht te creëren. Met twee neusgaten tegelijk snuiten is onbegonnen werk - daar zit geen druk achter.

Erkende neusrochelaars doen vooral aan sporten als voetbal, wielrennen en schaatsen. Wesley Sneijder schudt op het middenveld van het Nederlands elftal het ene na het andere kunstwerkje uit zijn neus.

Bauke Mollema snuit als een Afrikaanse olifant. Sven Kramer kan vanuit de binnenbaan tot bovenin de tribunes neusfluimen als hij wil. En ik heb Erben Wennemars wel eens zien neusrochelen tijdens een fietstraining: hij schoot achteloos een verkeersbord omver. Razend knap.

Slijm

Bij de vrouwen is het lijstje neusrochelaars een stuk korter. Op een enkele Oost-Oekraïense kogelslingeraarster na snuiten vrouwen hun neus niet leeg in het openbaar. Of het nu volleybalsters, handbalbabes of hockeydames zijn: ze halen hun snot keurig op of pakken een zakdoekje.

Zelfs schaatssters gebruiken het groen-gele slijm in hun neus niet voor een fijne neusrochel. Zonde. Ze weten niet wat ze missen.

Maar helaas halen vrouwen ook hun neus op als ze iemand anders zien neusfluimen. Ze vinden rochelen prehistorisch apengedrag en rochelen door de neus al helemaal. Mijn vriendin springt uit haar vel als ik mijn overtollige neusslijm vanuit mijn luie stoel met een prachtige curve in de gootsteen mik.

Elke keer krijg ik de wind van voren in plaats van een welgemeend applaus. Ik hoop dat ze het ooit nog leert waarderen.

Verborgen boodschap

Tijdens de NK afstanden maakte het ANP een foto van een neusrochel van schaatser Koen Verweij. De fotograaf heeft afgedrukt op het moment dat de snotkegel van Koen zijn neus net heeft verlaten.

Het snot heeft de vorm van een L: een verborgen boodschap van de kunstenaar. Het zet je aan het denken. Wat bedoelt hij met die L? Is het de L van Loser? De L van Laatmaarzitten? De L van Liefde misschien? Ach, wat maakt het ook uit. Het klopt gewoon.

De timing. De elegantie. De kleur. Het is pure kunst. Die neusrochel hoort in een museum.