Gadverdamme

Kevin Pauwels stak zijn handen in de lucht toen hij over de finish rolde. Hij had zojuist een uur lang rondjes gereden door een veld in Ronse.

© ANP

Zijn fiets was schoon. Zijn helm was schoon. Zijn gezicht was schoon. Zijn kuiten waren schoon. Nondeju. Het zou verboden moeten worden.

Ik ben er klaar mee, met die eindeloze zomer. Het is hartje november. In deze tijd van het jaar hoort het te waaien. Te regenen. Te hagelen. Te sneeuwen, van mijn part. In deze tijd van het jaar horen de veldrijders met hun knieën in de modder door een veld te ploegen.

Hetzelfde liedje

Een schone fiets na een veldrit - gadverdamme. Dat kan echt niet. Maar het is dit jaar na elke cross hetzelfde liedje: de fietsen blinken na afloop nog net zo hard als voor de start.

De mecaniciens zitten met de handen in het haar en de vingers in de neus omdat ze niks kunnen doen; de soigneurs dralen rond met ongebruikte washandjes en volle flessen eau de cologne
.
Veldrijden bestaat bij de gratie van bagger, blubber en modder. Hoe meer meuk, hoe beter. Toeschouwers en tv-kijkers willen crossers door de zooi zien ploeteren. In feite zijn er maar drie elementen nodig voor een succesvolle cross: een paar kerels, een paar fietsen en een hoop bagger. En dat laatste is veruit het belangrijkste. Veldrijden ís bagger.

Baggerfietsen

De cross ziet eruit als bagger, het ruikt als bagger, het smaakt als bagger. Voor wie dat niet gelooft: koop maar eens een baggerpintje of een zak baggerfrieten bij een willekeurige baggerveldrit - het zand kraakt twee dagen later nog tussen je tanden.

Het is het allermooiste als er zó veel bagger op het parcours ligt dat renners kopje onder gaan in modderpoelen en als onherkenbare blubbermannetjes in de rondte zwoegen. Gezicht: bruin. Shirt: bruin. Broek: bruin. Benen: bruin. Rugnummer: bruin. Fiets: bruin.

Niemand weet wie er op kop ligt, niemand weet hoeveel rondes het nog is, niemand weet of het ooit nog droog wordt - heerlijk. Zo'n cross kan me niet lang genoeg duren. Zeker niet als ik zelf voor de tv zit met een warme chocomel en de kachel op standje max.

Kurkdroog

Maar zonder bagger is veldrijden niks. Met zon, een blauwe hemel en een graadje of achttien zijn de ploeterende blubberbaggeraars ineens niet veel meer dan een stel mooiweerfietsers. Er is niks heroïsch aan een uurtje rondrijden over een kurkdroog parcours.

Zelfs de legendarische Koppenbergcross van vorige week leverde geen vieze gezichten, helden en blubberfietsen op. Dat is niet goed voor het imago van de sport, en al helemaal niet voor de renners. Voor je het weet fietsen ze rond met fluorescerende zonnebrilletjes en schoentjes in kekke kleurtjes.

Er zijn twee opties. Eén: we maken voortaan zelf modder. De kraan open en spuiten maar - dan verandert elk weiland vanzelf in een blubberzee. En als dat te veel moeite is, dan annuleren we de boel in geval van lekker weer. Gewoon een groot bord aan de rand van het weiland: cross afgelast vanwege te veel zon.