Mijn olympische curlingdroom

Voor kleiduivenschieten ben ik te scheel. Voor basketbal twee meter te klein. Ik loop de honderd meter in veertien seconden, wielrennen was ook bepaald geen succes en in een zwembad ben ik al blij als ik levend aan de overkant kom.

© ANP

Maar toch wist ik een paar jaar geleden ineens hoe ik de Olympische Spelen moest halen: ik werd curlingspeler. Een combinatie van jeu de boulen en het ijs bezemen - hoe moeilijk kon dat nu helemaal zijn? En als ik het niet kon, dan leerde ik het wel.

Als al die kalende belastingadviseurs op Eurosport het konden, dan kon ik het toch zeker ook? Ik wist het zeker: dit was de ideale sport voor talentloze prutsers zoals ik.

Eeuwige glorie

Ik mikte op de Olympische Spelen van Vancouver. In mijn dromen zag ik mezelf al als captain van de Nederlandse Curling Equipe. Kin in de lucht, bezem in de zij, blik op de horizon. Op naar eeuwige glorie voor volk en vaderland.

In interviews zou ik zeggen dat we voor goud gingen, en niks minder dan dat. Ik zou er bij grommen om de concurrentie bang te maken. Psychologische oorlogsvoering, weet je wel. Ik begon te trainen. Elke ochtend drie uur lang de stoep vegen en daarna twee uur jeu de boulen met de bejaarden van het verzorgingstehuis om de hoek.

I kicked their asses. Na een week of zes waren alle boulende opa's overgestapt naar Bingo of Scrabble: niemand durfde het meer tegen me op te nemen. Het enige dat ik nodig had, was een team. Om de beste vegers en de beste jeu de boulers te selecteren wilde ik een Idols-achtige competitie uitschrijven.

Een hoop publiciteit eromheen, elke week stukken in de krant, een televisieprogramma erbij. Alles rond het motto: in één jaar naar de Spelen. Dat moest wel een succes worden. Ik overtuigde de directie van Dagblad De Pers om er vol achter te gaan staan.

Nou ja, bijna dan. De hoge bazen van die krant waren wild enthousiast, maar ze wilden dat ik eerst een keertje in het echt zou gaan kijken.

Aanfluiting

Vol vertrouwen trok ik naar Zoetermeer - daar ligt de enige echte curlingbaan die Nederland rijk is. De enige twee Nederlandse teams van dat moment speelden tegen elkaar om het Nederlands kampioenschap. Na afloop werd ik uitgenodigd om zelf een steen te gooien.

Daar ging het mis. Het werd een aanfluiting. Afzetten was te moeilijk, schuiven was te lastig, mikken was onmogelijk. En zelfs vegen bleek een miljoen keer ingewikkelder dan ik had gedacht.

Een bobo van de curlingbond vertelde me dat de Olympische Spelen sowieso niet haalbaar waren omdat Nederland te laag op de internationale ranglijst stond en dat er eerst nog een hoop punten moesten worden gesprokkeld op EK's en WK's. Hij zei dat ik over een paar jaar maar eens terug moest komen. Maar dat hoorde ik al niet eens meer.

Afgelopen weekend speelden drie Nederlandse teams - de curlingsport is spectaculair gegroeid - in Zoetermeer om kwalificatie voor het EK curling in Moskou dit jaar. Zonder mij. Ik heb het opgegeven. Als ik naar de Olympische Spelen wil, dan koop ik wel een kaartje.