Winnen is winnen

Sven zei dat hij lekker ging schaatsen. Fijn zwieren met twee handjes op zijn rug, fluitend pootje-over door de bocht en na afloop een kop chocolademelk.

© ANP

Winnen? Welnee. Dat was helemaal niet belangrijk. Het was dan wel een wedstrijd, daar in Inzell, maar het ging he-le-maal niet om eerste worden. Het ging om lekker schaatsen. Want als hij lekker zou schaatsen, dan kwam winnen vanzelf. Hij zei het alsof hij het meende. Maar het sloeg natuurlijk nergens op.

Lekker schaatsen, dat is iets voor oude mannetjes die zondagmorgen vroeg een rondje op de bevroren dorpsvijver doen om de stramme spieren een klein beetje te kietelen. Lekker schaatsen, dat is iets voor de dames van IJsclub Kleppen en Beppen.

Lekker schaatsen, dat is iets voor jochies die met de ijshockeyschaatsen van hun oudere broer achter een stoel aan krabbelen. Niet voor Sven Kramer. Sven schaatst niet om lekker te schaatsen. Sven schaatst om te winnen. Altijd. Overal.

Koek en zopie

Als hij lekker schaatsen zo belangrijk vond, dan had hij na zijn tien kilometer op de Spelen van Vancouver iets gezegd als: "Kan gebeuren, joh - zo’n foute wissel. Maakt niet uit. Ik heb zo mieters lekker geschaatst. Weet iemand waar de koek en zopie is?" In plaats daarvan verbouwde hij de kleedkamer.

Sven Kramer is geprogrammeerd om te winnen. Winnen, winnen, altijd maar winnen. En als hij niet kan winnen, dan doet hij niet mee. Vandaar dat hij met zijn dijbeenblessure geen wedstrijdje schaatste. Vandaar dat hij niet meedoet als zijn ploeggenoten Monopoly, Scrabble of ganzenbord te voorschijn halen. Spelletjes voor de gezelligheid? De groeten. Sven gaat liever op zijn bed liggen om te dromen van gouden medailles.

Denkbeeldige finish

Ooit reed ik met hem mee tijdens een fietstraining. In de verte doemde een plaatsnaambordje op. Ik vroeg hem of hij de wielrennersgewoonte kende om te sprinten bij plaatsnaambordjes. Sven schudde zijn hoofd. Nee. Kende hij niet.

En hij deed er ook niet aan mee. We fietsten zwijgend verder. Maar vijf meter voor het bordje versnelde hij ineens. Hij gooide zijn fiets naar voren en ging met twee handen in de lucht over de denkbeeldige finish. Daarna draaide hij zich om en lachte me uit.

Sven: "Natuurlijk sprint ik bij plaatsnaambordjes, sukkel! Wat denk jij dan?"
Ik: "Je hebt me erin geluisd. Als je zó wilt winnen..."
Sven: "Winnen is winnen."

Glimlach

De glimlach was de rest van de dag niet meer van zijn gezicht te beitelen. Hij heeft natuurlijk groot gelijk. Winnen is winnen. Schoonheid is van secundair belang. Het is de instelling van alle grote kampioenen. Ze genieten pas als ze de beste zijn.

Sven Kramer won die houtjetouwtjewedstrijd in Inzell natuurlijk. Dik. Vet. Overvet. Het was alsof hij niet anderhalf jaar buitenspel had gestaan. Hij vond het zelf doodnormaal. Of het lekker ging? Natuurlijk. Bij Sven gaat het altijd lekker als er een 1 voor zijn naam staat. Eerst winnen, dan komt lekker schaatsen vanzelf.