Een mooie breuk

Eén klap en het seizoen was over. Dijbeen in tweeën, ijzeren staaf erin en het vooruitzicht van zes maanden herstellen. Tuurlijk. Kon er nog wel bij. Het was toch al een rampjaar voor Robert Gesink.

© ANP

Dat worden zes lange maanden. Zes maanden van verveling, frustratie en pijn. Zes maanden met een been omhoog op de bank liggen. Zes maanden zappen tussen staafmixers op Tell Sell en een paar tennissende Koekalikakova’s op Eurosport.

Zes maanden hinkelen. Zes maanden naar de fysio. Zes maanden lang in je garage op de hometrainer zweten terwijl je collega’s vrolijk buiten wedstrijden fietsen.

Zaterdag stond er een interview met Gesink in De Volkskrant. De frustratie droop van zijn woorden. Alles was oneerlijk, de hele wereld was tegen hem. De kritiek die hij kreeg tijdens de Tour had hem gekrenkt. Gesink voelde zich neergezet als lamlul. Mooi zo.

Frustratie

Geen betere brandstof dan frustratie. Als hij volgend jaar tegen een berg oprijdt en denkt aan die ene man met die snor (die hem een slapjanus noemde), dan rijdt hij nog een streepje harder dan normaal.

Raar maar waar: die zes maanden buitenspel zijn een zegen voor Robert Gesink. Hij zal het er zelf waarschijnlijk niet mee eens zijn, maar er was geen beter moment om zijn dijbeen te breken. Denk even mee.

Dit seizoen reed Gesink in februari al de stenen uit de straat. Hij slachtte iedereen af in de Ronde van Oman. Hartstikke fijn zo'n overwinning, maar aan het eind van het seizoen is het net zoveel waard als een Griekse staatsobligatie of de spaarzegels van de buurtsuper.

En bovendien: hij reed bijna een halfjaar te vroeg als een straaljager in de rondte. Dat zal in 2012 geen probleem zijn. Komende februari ligt Gesink nog steeds op de bank heen en weer te zappen tussen staafmixers en Koekalikakova's.

Ballonkuiten

De voorjaarsklassiekers mist hij in 2012 ook. Dat klinkt als iets heel ergs, maar dat is het niet. Sterker nog: dat is perfect. Gesink is geen renner voor de klassiekers. Hij legt het tien van de tien keer af tegen de klimsprinters van het peloton.

Zijn luciferhoutjes kunnen op de parcoursen van Luik-Bastenaken-Luik of de Amstel Gold Race nooit op tegen de ballonkuiten van Philippe Gilbert of Peter Sagan. En ook niet tegen de kabouterbeentjes van 'Purito' Rodriguez. Komend jaar mag hij de klassiekers allemaal overslaan. Heerlijk. Geen druk. Geen teleurstellingen.

De Tour haalt hij misschien net, maar dan als luxeknecht van Bauke Mollema. Beetje meefietsen in de schaduw en stiekem hopen op een goed klassement. Als het onverhoopt nog lukt ook, dan is hij een nationale held. Als het niet lukt, dan ligt het aan zijn dijbeenbreuk.

Wereldkampioen

De topvorm komt zes maanden later dan normaal. Niemand gaat hem kloppen in de Ronde van Spanje. Want die wordt doorgaans gewonnen door een renner die na een lang seizoen nog fit en gemotiveerd genoeg is. Geen probleem voor Gesink: die is september volgend jaar pas net op gang.

Daarna kan hij mooi ook nog even wereldkampioen worden in Valkenburg en de Ronde van Lombardije winnen omdat de rest van het peloton al op het tandvlees rijdt. 2012 wordt een topseizoen. En dat allemaal vanwege een klap op zijn dijbeen. Mooier kan een breuk niet zijn.