De herhaling van de herhaling

Nog een keer. En nog een keer. En nog een keer. En welja, nog maar een keer. Herhaling op herhaling op herhaling op herhaling. En als de herhaling van de herhaling van de herhaling van de herhaling vaak genoeg herhaald is, dan gaan we naar de volgende serie herhalingen.

© ANP

Want dat is sport op televisie in de 21e eeuw: herhalingen herhalen.

Live naar de herhaling van een actie uit het verleden kijken: het klinkt heel treurig en dat is het ook. Mij doen al die televisieregisseurs er in ieder geval geen plezier mee.

Eén herhaling van een heel belangrijk moment - prima. Maar twee, drie, vier, vijf of nog meer herhalingen is pure netvliesmarteling.

Leed

Ik heb het na één keer wel gezien. Ik hoef niet achtentachtig keer achter elkaar toe te kijken hoe Nigel de Jong een Spaans borstbeen in een legpuzzel verandert. Of hoe Arjen Robben over het gras dweilt (en al helemaal niet als de bal ondertussen alweer rolt).

Ik gatver van de zoveelste herhaling die beeldje voor beeldje toont hoe Rafael Nadal zijn onderbroek uit zijn bilnaad trekt voordat hij serveert. Basketballers wil ik zien zweven in real time, want iedereen kan vliegen in slow motion.

En herhalingen bij wielerkoersen zijn per definitie slecht nieuws: zo gauw het beeld langzaam loopt weet je zeker dat er binnen een paar tellen een renner tegen het asfalt slaat. Of dat er iemand een verkeersbord kopt. En anders wel dat er een coureur in een ravijn verdwijnt.

Herhalingen dienen slechts om het leed nog een beetje extra uit te diepen.

Atletiek

Maar sinds kort maak ik een uitzondering. Er is één sport waarbij ik geen genoeg kan krijgen van herhalingen: atletiek.

De Zuid-Koreaanse regie van het WK Atletiek in Daegu herhaalde de afgelopen twee weken iedere beweging op en rond de baan vanuit honderd verschillende cameraposities - en ik vond het fantastisch. Hoe vaker, hoe beter. Hoe langzamer, hoe mooier. Het was geen sport, het was kunst.

Schreeuw

Pas in sloooooooooooooow mooooooooooootion zie je hoe kogelstoters hun gezicht vervormen tot een hoop rimpels en groeven. En hoe discuswerpers de schijf nog anderhalve centimeter verder proberen te schreeuwen. Pas in de herhaling van de herhaling zie je in wat voor een onmogelijke hoeken de hoogspringsters zich wurmen om over hun billen over de lat te tillen.

Pas vanuit de zoveelste camerapositie merk je hoe hardlopers naar elkaar kijken in de laatste meters. De getormenteerde blik van tienkilometerspecialist Mo Farah op het moment dat hij de wereldtitel aan zich voorbij ziet gaan op twee passen van de eindstreep - die kun je zo in een museum hangen naast De Schreeuw van Munch.

Maar het mooiste van alles waren de wapperende wangen van Usain Bolt tijdens de tweehonderd meter sprint. Heel even geen trucjes. Heel even geen spelletjes met fotografen. Heel even geen kijk-naar-mij-show, maar gewoon een man met de wind in zijn gezicht.

Doe mij dat nog maar een keer.