Een mop over een paardenstaart

Ik was er speciaal voor gaan zitten. Alles stond klaar: bak chips, biertje, poef op kniehoogte. Er was tijd zat: de uitzending van de begoniawedstrijd om de Johan Cruijff Schaal begon ruim van tevoren.

© ANP

Maar in plaats van de warming-up zag ik alleen maar blatende mannen in beeld. Tactiek zus, tactiek zo. Pas na een eeuw gekonkelfoes over knijpende linksbacks en kantelende middenvelders draaide de camera naar het veld. Het was te laat: de wedstrijd was al begonnen.

Bij het WK Zwemmen precies hetzelfde probleem. Vijfentwintig camera's hingen er in het zwembad van Sjanghai. Al die enorme zwemlijven werden op alle mogelijke manieren in beeld genomen.

Van links, van rechts, van boven, van beneden, van achterstevorenonderstewater – je kon het zo gek niet bedenken. Maar die ene camera was er niet. Die ene in het kikkerbadje naast het wedstrijdbad. Die ene om de warming-up te filmen.

Schoonheid

Ik ben hartstochtelijk fan van de warming-up. Maakt niet uit van welke sport: voor een warming-up van klootschieters of onderwaterhockeyers kun je me ook 's nachts wakker maken. Pas als het niet om het echie gaat, dan valt de schoonheid van een beweging pas op.

Hoe goed de traptechniek van Theo Janssen is, zie je pas als hij vlak voor de wedstrijd nog even snel een balletje van de middenstip tegen de lat trapt. Hoe moeilijk het is om een bal uit de bovenhoek te plukken weet je pas als Nicolay Mihaylov naar de winkelhaak zweeft zonder dat er woud van spelers om hem heen staat.

Rook

Neem de jaloersmakende achteloosheid van een honkballer die voor het begin van de eerste inning een paar ballen wegrost. Of een tennisser die nog even een paar services op tachtig procent in het vak aan de overkant hamert. Of twee pingpongers die voor de partij hun batjes testen tot er rook vanaf komt. Tak. Tak. Tak. Iedere klap is raak. Iedere klap is perfect.

Pas als schaatsers op halve kracht over het ijs zwieren, zie je pas hoe hard ze eigenlijk gaan. Alsof het geen moeite kost. Alsof ze niet hoeven te ademen.

Kunst

Bij het WK Turnen heb ik de hele dag met open mond in de oefenzaal rondgehangen. Overal vlogen lichamen door de lucht; ik wist niet waar ik moest kijken. Dat was geen sport. Dat was kunst. Of anders een menselijke volière. Geen camera die het in beeld bracht voor tv-kijkers: die moesten allemaal naar een verkrampte Koekalikakova op een balk turen.

De warming-up wordt chronisch onderschat als kijksport. Afgelopen weekend was het NK Atletiek in Amsterdam. Er zaten honderden mensen te kijken in het Olympisch Stadion. Stommelingen: de mooiste sport vond honderd meter verderop plaats, op een inloopbaantje naast het stadion. Daar huppelden, sprongen en renden de beste Nederlandse atleten door elkaar.

Cooling-down

Oefenstartjes, tussensprintjes, een trucje met een flesje water, een mop over een voorbijdeinende blonde paardenstaart. Zonder druk, zonder schreeuwende toeschouwers, zonder de angst om te verliezen in hun ogen – ze hoopten allemaal nog dat ze gingen winnen.

Ik ga volgende week zelf maar naar het stadion om een of andere Theo Janssen tegen de lat te zien trappen tijdens de warming-up. Heel misschien pik ik de wedstrijd ook nog mee. Als cooling-down.