De broertjes Slick

Ik voel me zo alleen. Iedereen loopt weg met de broertjes Schleck, behalve ik. Nee, ik vind ze niet leuk. Nee, ik vind ze niet slim. En nee, ik vind ze niet zo lekker gewoon gebleven. Dat hele lieve-buurjongetjes-imago: ik trap er niet in.

© ANP

Het is allemaal té glad. Té geregisseerd. Té slick. Het zijn Leonardo di Caprio's op een fiets. Van hun quasi-filosofische uitspraken over wielrennen tot de zogenaamd nonchalant om de nek geboetseerde sjaaltjes: het is allemaal voorgekookt.

Als een recept dat is tot ver achter de komma is uitgedokterd aan een de keukentafel van mama Schleck. Doe jij dit, dan doe ik dat. In ieder interview spelen ze hun ingestudeerde rollenspel uit: Fränk de verstandige broer, Andy de kwajongen. Good cop, bad cop – het werkt altijd.

Dat eeuwige gedweep met elkaar: doodmoe word je ervan. Samen trainen, samen eten, samen vissen, samen op een hotelkamer, samen op het podium in Parijs. Nee hoor, ze hebben nooit ruzie. Zeggen ze.

Enge dunne armpjes

Ik geloof er niks van. Alle broers hebben wel eens ruzie. Al was het maar om de afstandsbediening van de tv of over een uit de hand gelopen potje Stratego. Al was het maar om die ene blonde rondemiss die Casanova Andy met zijn enge dunne armpjes voor de neus van zijn broer heeft weggesnaaid.

Eigenlijk is het ook niet eerlijk, dat samenspel. Alberto Contador, Cadel Evans en Ivan Basso moeten het alleen opknappen, maar de Schleckjes zijn altijd met z'n tweeën. Als de een wordt teruggepakt, gaat de ander. En als ze het allebei niet kunnen (zoals in de ploegentijdrit), dan schuilen ze achter de rug van Fabian Cancellara. Stelletje lafbekken.

Dubieus

En iedereen maar moeilijk doen over Contador en zijn vijftig picogram clenbuterol. El Pistolero wordt uitgefloten en uitgekotst door het (Franse) publiek omdat hij een dubieus imago heeft.

Maar ondertussen is iedereen vergeten dat die lieve leuke onschuldige Fränk Schleck ooit een factuur van weet-ik-hoeveel-duizend euro aan Eufemiano Fuentes heeft betaald. Voor trainingsadvies, volgens de oudste Schleck zelf. Geen idee wat voor een trainingsadvies dat was: naast bloedzakkendokter was Fuentes namelijk gynaecoloog. Over dubieus gesproken.

Misschien dat Fränk beter een paar duizend euro kan uitgeven aan een goede opticien. Hij veroorzaakt in zijn uppie de helft van de valpartijen in het peloton omdat hij geen hand voor ogen ziet. Dat hij er zelf in deze Tour nog niet heeft bijgelegen is een wonder. Blijkbaar is Lady Luck ook al gevallen voor de versiertrucs van de broertjes.

Luxemburgs ge-oink

En dan die dolfijnen. Altijd maar die dolfijnen. Ik weet niet hoe vaak de Schleckjes in Curacao met dolfijnen zwemmen, maar het is net alsof ze niet anders doen. Of het nu december, januari of hartje juli is: ik zie overal foto's van Schlecks met dolfijnen opduiken.

Ze lijken er ook wel een beetje op die beesten, eerlijk gezegd. Met hun spitse snuitjes, die kleine oogjes en dat onverstaanbare Luxemburgse ge-oink van ze.

Ze zullen de Tour wel winnen. Als het de ene niet is, dan vast wel de andere. Staan ze straks in Parijs samen te glunderen op het podium. Iedereen blij. Behalve ik. Want ik ben de enige die de de broertjes Sleck te slick vindt.

Toch?