Ruften en snurken

Eén hotelkamer. Twee renners. Drie weken lang. Waar voetballers en tennissers voor en na wedstrijden in hun uppie op een kingsize bed in hun vijfsterrenhotelkamer liggen, doen wielrenners het met een veredelde bezemkast in een verlopen snelweghotel.

© ANP

En die bezemkast moeten ze nog delen ook, want iedere wielrenner heeft een slapie. Dat is traditie. Ofzo.

Het belang van een goede slapie is niet te onderschatten. Je gaat ermee slapen, je staat ermee op, je moet ermee afspreken wie wanneer naar welk tv-programma mag kijken: het is net een huwelijk. Het moet klikken. Zo niet, dan heb je een dik probleem. Je kunt de Tour verliezen op de flanken van een of andere berg, maar ook in de hotelkamer.

Iedere renner wil een slapie die niet ruft en snurkt, maar die bestaan niet. Wielrenners ruften en snurken nu eenmaal allemaal. De doorsnee rennerskamer ruikt naar rotte eieren en koeienvlaaien.

Gas

Het maag-darmstelsel van een wielrenner moet elke dag vijf borden pasta, tien puddingbroodjes, zes energierepen, dertig bidons isotone meuk, een pakje vijgen, een tros bananen, veertien pannenkoeken, drie halve kippen, een bak sla, een zak winegums en twee vlaflips verwerken.

Daar komt wel eens wat gas bij vrij. Doe je niks aan. Voor snurken geldt precies hetzelfde: na tweehonderdnogwat kilometer op een fiets ronk je 's nachts als een drilboor. Gelukkig bestaan er slaappillen en oordopjes.

Pornofilms

Het echte hotelkamerleed wordt veroorzaakt door andere dingen. Je hebt slapies die tot vijf uur 's nachts semi-gescramblede pornofilms willen kijken terwijl jij wilt slapen (of andersom).

Je hebt slapies die de badkamer veranderen in een zwembad en alle schone handdoeken gebruiken. Je hebt slapies die een uur op de wc zitten terwijl jij op springen staat (en die ook nog al het pleepapier opmaken).

Je hebt slapies die bij min 20 nog steeds per se met het raam open willen slapen voor de frisse lucht – word je 's morgens wakker met een knol van een longontsteking en ijspegels aan je neus.

Vieze scheten

Maar het kan nog erger. Joop Zoetemelk liet zúlke vieze scheten dat je de lucht in de kamer in blokjes kon snijden met een aardappelmesje. De Belgische klassiekerkoning Eric Vanderaerden schepte er genoegen in om in de kledingkast te kakken. Michael Rasmussen meet tot diep in de nacht het gewicht van zijn broeken, net zolang tot hij zelf een ons weegt.

Oscar Freire trekt per ongeluk de kleren uit de verkeerde koffer aan. Ik had zelf ooit een ploeggenoot die urineerde in de lege waterflessen naast zijn bed omdat hij geen energie wilde verspelen door naar de wc te lopen.

Lootjes trekken

Diezelfde ploeggenoot geloofde dat hij zijn goede vorm in het doucheputje zou verdwijnen als hij zich zou wassen. Het was dan ook niet voor niets dat wij voor iedere etappewedstrijd lootjes trokken om te bepalen wie bij hem op de kamer moest.

Bram Tankink vertelde me eens het verhaal van een nachtje samen met Frank Vandenbroucke (god hebbe zijn ziel). Toen Bram 's nachts stond te pissen, viel de koffer van VDB tegen de deur van de wc. De Tank zat opgesloten. Hij fluisterde, riep, schreeuwde door een kiertje van de deur naar Frank – maar die lag in een coma. Bram bracht de nacht door op een toiletpot. Maar die hoefde hij tenminste niet te delen.