De roep van de hamburger

Goor is niet goor genoeg. Hoe viezer, hoe beter. Die twee stukjes brood moeten zo klef mogelijk zijn. En die homp vlees zo vet als het kan. Dat slablaadje hoort er verlept uit te zien, die ranzige augurk moet uit een potje komen en dat stukje tomaat moet al gaan rotten als je ernaar kijkt.

En zodra dat hele ding achter je kiezen zit, dan hoort je maagzuur verplicht binnen twee minuten tegen je huig te klotsen. Bùùùùùùùrp. Lang leve smerig. Lang leve de hamburger.

Het klinkt raar, maar toch is het zo: de hamburger is het favoriete voedsel van sporters over de hele wereld. Niet omdat-ie zo lekker is, maar omdat hamburgers eigenlijk verboden zijn. De hamburger is te vies, te vet en te ongezond, maar daar gaat het juist om.

Hamburgers eten is als wildplassen tegen een politieauto, als spieken bij een proefwerk, als vloeken in de kerk. Als over een hek klimmen waarop staat dat over het hek klimmen verboden is. Het mag niet, en daarom is het onweerstaanbaar voor alle sporters. Het is een vieze gore heerlijke zonde.

Dromen

Ik ken wielrenners die tijdens etappekoersen en trainingskampen niet dromen van hun vriendin of de rondemiss, maar van een dampende burger op hun bord. Weg met al die pasta's, die puddingbroodjes en die magere kipfilet – vet willen ze hebben.

Fabian Cancellara overviel een snackbar na de Amstel Gold Race, de meeste van zijn collega's bezwijken voor de roep van de hamburger zodra de laatste koers gereden is. Tip voor mensen die houden van voedselhorror: ga eens posten bij de dichtstbijzijnde gele M langs de snelweg van Como naar Milaan na afloop van de Ronde van Lombardije en zie hoe een peloton wielrenners zich als een kudde sprinkhanen op de hamburgers stort. Alles gaat eraan. Tot en met de servetten aan toe.

Vette ranzigheid

Schaatsers idem dito: die rauzen ook hele hamburgerketens leeg zodra de trainer het niet ziet of het laatste rondje gereden is. Judoka Edith Bosch leeft zes dagen per week op een halve appel en een glas water om zich af en toe een paar happen vette ranzigheid te kunnen veroorloven.

Usain Bolt zweert bij burgers met kipnuggets. En hij is niet de enige. Het is geen toeval dat de mega-MacDonalds-vestiging in het olympische atletendorp van Peking de vraag naar hamburgers niet aan kon. En dat kwam niet alleen doordat de Amerikaanse basketballers er elke dag ontbeten, lunchten en dineerden.

Ander vlees

Er wordt wel gezegd dat voetballers tijdens toernooien of oefentripjes 's nachts via de regenpijp het hotel uit sneaken om kortgerokte chicks te versieren, maar in werkelijkheid zijn ze uit op ander vlees. Even geen verantwoorde salades, rauwkost en yoghurtshakes, maar een stuk lillend vet tussen twee kadetjes.

Vraag maar aan John Heitinga en Dirk Kuijt. Theo Janssen lust er wel pap van. De Belgische spelverdeler Eden Hazard was tijdens België-Turkije nog geen kwartier gewisseld toen hij er al eentje te pakken had. In Duitsland zijn ze er zo gek op dat ze zelfs een voetbalclub hebben genoemd naar zo'n kleffe, druipende, ranzige homp vlees. Hamburgers, hamburgers, mmmm, hamburgers.

Potver. Daar krijg je trek van.