Zweetband

Geen idee wie het is, maar ze zouden hem een Nobelprijs moeten geven. De Uitvinder van de Zweetband mag van mij per direct worden opgenomen in het rijtje van Einstein, Bohr en Obama.

© ANP

Een handdoek en polsband ineen – hoe verzin je het? Met een beetje priegelen kun je er zelfs ook je pinpas of je huissleutels onder verbergen. Is het nog een mobiele kluis ook.

Dat gevoel van badstof op je bezwete voorhoofd – zo heerlijk zacht. Daar kan geen kudde Robijnbeertjes tegenop. Ook niet tegen de geur trouwens.

Niets is zo lekker als de mix van muf zweet, gravel en een toefje rot gras. En o ja, zo'n ding om je arm staat nog stoerder dan tienduizend getatoeëerde ankers of onbegrijpelijke Japanse tekens bij elkaar. Ze worden alleen zo weinig gedragen in de sportwereld.

Balansbandjes

Zweetbanden zijn gemaakt voor mensen die zweten, maar mensen die zweten dragen geen zweetbanden. Vraag me niet waarom, maar het is zo. Voetballers paraderen alleen met balansbandjes (in het veld) of protserige klokjes (buiten het veld). Wielrenners vinden zweetbanden niet gesoigneerd staan. Schaatsers denken dat ze niet aerodynamisch zijn.

Zwemmers zijn te nat. Schakers zijn te droog. Turners hebben al allerlei ingewikkelde bandages om hun polsen. En marathonlopers moeten per se een polshorloge om waarop hartslag, kilometertijd, verbrande calorieën, stappenfrequentie en nog honderdduizend cijfertjes bliepen.

Pat Cash

Alleen tennissers dragen zweetbanden. En hoe. Van Roger Federer en Rafa Nadal tot Peter Pancake en Henry Le Crêpe, van Kim Clijsters tot Tatjana Koekalikakova: al-le-maal dragen ze er een. Of twee.

Iedere dag een zweetband dragen is misschien wel de beste reden om een carrière als tennisser na te streven. Ik heb het in ieder geval ernstig overwogen toen ik een jaar of acht was. Dat was in een tijd dat Pat Cash nog speelde – met twee megaüberstoeretegekgave zwartwitgeblokte zweetbanden om zijn armen.

Finishvlaggen, maar dan in het klein. Ik kreeg er eentje die er op leek voor mijn verjaardag. Heb ik een jaar lang niet uitgedaan. Niet in bed. Niet op school. Niet onder de douche. En al helemaal niet als ik een racket in mijn handen had – dan leek het tenminste nog een klein beetje op tennissen.

Buiten bereik

Maar ik ben allang geen acht meer. En ook geen tennisser. De zweetband ligt ver buiten mijn bereik. Mijn baas vindt een tot op de draad versleten bandje niet professioneel ogen, mijn vriendin vindt dat ze stinken, en mijn moeder zegt dat ik er te oud voor ben. En dus loop ik rond met naakte, saaie, totaal niet stoere polsen.

Zondag keek ik in mijn uppie naar de finale van Roland Garros. Op televisie. Twee mannen bekogelden elkaar vanaf de baseline met gele bommen. Boem boem boem boem.

Roger Federer verloor voor de zoveelste keer van een Spanjaard die bij iedere service zijn broek uit zijn bilnaad trekt. Maar ik had geen medelijden met hem. Want Roger had een schitterende zweetband die rook naar zweet en gravel.

Hij wel.