Roze olifant

Met driehonderd kilometer per uur door een tunnel in Monaco - ik denk dat ik om mijn mama zou roepen. Of iets donkerbruins door mijn broek zou laten lopen en de film van mijn leven op mijn netvlies zou starten. Of misschien wel nadenken of ik toch niet beter zou geloven in een leven na de dood.

© ANP

Fout. Nadenken is verboden. Althans, dat zeggen alle Formule 1-coureurs die ronde na ronde met zes keer de maximumsnelheid door de tunnel rauzen. Ogen dicht, gas vol open. Je mag niet denken aan die bocht die in de tunnel ligt.

Niet aan die windvlaag die zo maar onder je voorvleugel kan duiken. Niet aan de crash van die ene of die andere collega. En al helemaal niet aan al dat beton om je heen - zo veel harder dan jij en je auto.

Nadenken is het begin van het einde. Want wie nadenkt, wordt bang. En wie bang is, die maakt fouten. Of erger nog: die remt.

Versleten

Wielrenner 'Sjonnie' Hoogerland liet zich tot een paar weken geleden van iedere berg af vallen. Maar toen hij zijn lichaam bont en blauw viel in een afdaling tijdens de Ronde van het Baskenland (bochtje gemist met 80 in het uur) sloeg de twijfel toe.

Niet lang daarna zag hij Wouter Weylandt liggen, met zijn gebroken rug op het asfalt. Nu daalt Sjonnie af alsof er een ei in zijn broek zit. Zijn remblokjes zijn versleten na ieder viaduct. Geef hem eens ongelijk. Hij is niet de eerste. En hij zal ook niet de laatste zijn.

Kamikazes

De Spaanse klimmer Gomez Marchante gaf twee jaar geleden op in de Tour. Hij stond bovenaan een berg en durfde niet meer naar beneden. Bij Tom Boonen heeft het verstand ook toegeslagen. Hij doet niet of nauwelijks meer mee in de massasprints.

'Ik sprint niet meer op leven en dood', zegt hij zelf, 'daar ben ik niet dom genoeg meer voor.' Ik begrijp Boem Boem Boonen helemaal. Als je geen steekje los hebt in je bovenkamer, dan heb je niks te zoeken tussen een stel kamikazes op twee wielen.

Bang

Er zijn skispringers die op hun twintigste worden afgeschreven omdat ze op die leeftijd gaan nadenken over de eventuele gevolgen van een mislukte sprong in het diepe.

Bobsleeër Edwin van Calker durfde niet meer naar beneden door het ijslabyrint van Vancouver; de angst in zijn kop was er met geen driehonderd praatsessies meer uit te krijgen. Zeker niet nadat zijn rodelende collega Nodar Koemaritasjvili er dodelijk was gecrasht.

Diezelfde Nodar tikte de dag voor laatste afdaling nog een sms'je aan zijn vader met de tekst: 'Papa, ik ben echt bang voor deze baan'.

Geniaal

Niet nadenken - het klinkt zo makkelijk. Gewoon een knopje omzetten en angst bestaat niet meer. Niet bang om met driehonderd door een tunnel te scheuren. Niet bang om van een berg te dalen of te springen. Niet bang voor de hoge duikplank. Niet bang voor spreekbeurten ten overstaan van de hele klas of de aandeelhouders. Niet bang om rijexamen te doen. Niet bang om fouten te maken.

Niet nadenken als oplossing voor al je angsten: het is geniaal.

Maar hoe? In godsnaam, hoe? Dat zeggen die Formule 1-jongens er niet bij. Hoe stop je je eigen gedachten als je ze al denkt? Hoe hard je ook probeert niet aan een roze olifant te denken - je ziet dat beest toch. Stomme roze olifant. Stomme hersenen.

Ik overweeg een lobotomie.