Ding Ning

Ik was de afgelopen week verliefd op Ding Ning. Ding Ning is geen supermodel uit Hong Kong. Ding Ning is ook niet de langbenige & langharige vedette van de Chinese vrouwenvolleybalploeg. En Ding Ning is zelfs niet die leuke serveerster van Chinees restaurant De Lange Muur om de hoek.

© ANP

Ding Ning is tafeltennisster. De beste van de wereld.

Als ik Ding Ning op straat zou tegenkomen, zou ik haar waarschijnlijk voorbijlopen zonder om te kijken. Maar ik zag haar niet op straat; ik zag haar achter een pingpongtafel in Ahoy. Haar haar stond alle kanten op, ze droeg een tafeltennisbroek modelletje vuilniszak en ze rochelde op haar batje – maar ik was op slag verloren.

Want niets is zo mooi als een vrouw die haar tegenstandster zonder een spoor van genade in mootjes hakt. Als een komkommer op een snijplank. Rakketakketakketakketakketak.

Haar forehand zwiepte. Haar backhand maaide. Haar ogen schoten vuur en haar tenen dansten over de vloer. Ik zou niet meer weten tegen wie ze speelde; ik had alleen oog voor haar. Het leek of ze al ver van tevoren wist waar het balletje zou gaan komen. Iedere klap was raak, iedere stap klopte. Ze was yin en yang. Ze was ping en pong. Ze was Ding en Ning.

Stoet

Na de wedstrijd trok ze een rood jackie aan en liep naar de kleedkamers. Met een stoet mannen achter zich aan. Een peloton journalisten, een horde fotografen, een stel cameramannen en ik-weet-niet-hoeveel vrijwilligers van de organisatie; het was duidelijk dat ik niet de enige was die Ding Ning een lekker ding vond.

In de deuropening van de kleedkamer stopte ze en draaide ze zich om. Ze lachte verlegen. De Chinese journalisten stortten zich op haar en vroegen haar het hemd van het lijf. Ik begreep er uiteraard niets van, maar een fotograaf fluisterde in mijn oor dat Ding Ning ook een beetje Engels sprak. Mijn hart maakte een sprongetje.

Sproetjes

Toen alle Chinese journalisten waren uitgevraagd, was ik aan de beurt. Ik schuifelde dichterbij. Ik zag dat ze sproetjes had en rook haar parfum (met een vleugje zweet). Ze keek me aan – ik verdronk in haar ogen. Ahem, zei ik. Daarna stamelde ik iets dat op mijn naam leek en meldde dat ik had genoten van haar wedstrijd. En, ehhh… (slik) ook van haarzelf.

Ik zei dat ze zo elegant danste achter de tafel. Dat ze zweefde als een vlinder en stak als een bij. En dat ze van die leuke kuiltjes in haar wangen had als ze lachte. Ik oreerde dat ik haar naam zo mooi vond. Ding Ning: een schitterend gedicht van twee woorden.

Om voor te moorden

Ik ratelde dat ze er zelfs in een vuilniszakbroek mooier uit zag dan honderd Koernikova’s bij elkaar, en dat ze ogen had om voor te moorden, en dat ik Koe Loe Yoek het allerlekkerste eten van de wereld vond, en dat ik alleen nog maar aan haar kon denken, en dat ik het Chinese woord voor liefje (tian sjin, of zoiets) kende, en dat ik nog veel meer Chinese woorden wilde leren, en dat ik de grond onder haar voeten zou willen kussen.

Ik vroeg haar wat ze deed die avond.

Ze keek me aan, lachte, en maakte een kleine buiging. Daarna sloeg de deur van de kleedkamer dicht.

Ding Ning had er geen woord van verstaan.