Elf maanden geleuter

Een uitspraak doen over vijftig picogram clenbuterol in de pis van de beste wielrenner van de wereld, is teveel gevraagd.

© ANP

Wat je al niet kunt doen in elf maanden. Naar Mars reizen. Langs de hele Chinese Muur hinkelen. Op een vlotje de Stille Oceaan over peddelen met een pingpongbatje. Een kind krijgen. Osama Bin Laden vinden, tien voetbaltrainers ontslaan, een borstbeeld van Johan Cruijff boetseren van je eigen oorsmeer, het kan allemaal. Elf maanden is een eeuwigheid.

Maar een uitspraak doen over vijftig picogram clenbuterol in de pis van de beste wielrenner van de wereld, dat is teveel gevraagd. Zoiets schijnt niet te kunnen in elf maanden.

En dus fietst Alberto Contador nu rond in de Giro d’Italia zonder te weten of hij er nu eigenlijk rond mag fietsen. Hij probeert iets te winnen wat hij misschien helemaal niet kán winnen.

Deze Giro eindigt niet over drie weken in Milaan, maar over anderhalve maand in een muf zaaltje in Lausanne. Dan pas doet het Internationale Tribunaal voor de Sport (TAS) uitspraak over de zaak Contador. Dan pas wordt beslist of hij de Tour van 2010 gewonnen heeft. En of hij geschorst wordt. Dan pas wordt uitgemaakt of Contador deze Giro d’Italia wel had mogen rijden.

Geleuter

Elf maanden voor een beslissing over 0,00000000005 gram clenbuterol: dat heeft niets meer te maken met zorgvuldigheid, rechtszekerheid of de complexiteit van de zaak. Elf maanden geleuter is te lang. En niet zo’n beetje ook.

De hele sport wordt sinds de Tour van vorig jaar gegijzeld door een prutshoeveelheid groeihormoon waarvan niemand weet waar het nu eigenlijk vandaan kwam. Het ene moment werd Contador geschorst, het volgende vrijgesproken – en nu bungelt hij er ergens tussenin.

In beroep

De UCI en het WADA zijn namelijk in beroep gegaan. De reden: de geloofwaardigheid van de sport staat ter discussie als Contador vrijuit gaat.

Wat. Een. Gelul.

Denken ze bij de UCI dat alle wielerliefhebbers imbecielen zijn? Hopen ze echt dat Contador de Tour van 2010 verliest door een paar picogrammen die misschien wel uit een biefstuk kwamen?

Spek en bonen

Willen ze dat wij de komende drie weken naar de Giro kijken met de wetenschap dat die ene Spanjool voor spek en bonen iedereen de vernieling in rijdt? En dat hij de roze trui een maand later verliest door toedoen van een paar rechters met tunnelvisie? Wie wint er dan? Vinokourov? Scarponi? Nee, dat is lekker geloofwaardig.

Het kan me niet schelen hoeveel dossiers die rechters moeten doorspitten, hoeveel juridisch getouwtrek er is, hoe veel geld het kost en hoe veel andere zaken er liggen te wachten. Wat het ook wordt: ik wil een uitspraak. Niet nu, maar gisteren. Of beter nog: eergisteren.

Muggenzifterij

Het gaat niet om een polsstoklaagspringer in de Togolese zesde klasse onderbond; het gaat om een van de grootste sportmensen van de wereld. Dit raakt de kern van het wielrennen: niemand wil naar een wedstrijd kijken waarvan de uitslag een maand later op z’n kop kan worden gezet door juridische muggenzifterij.

Anderhalve maand nog. Dan weten we pas waar we nu eigenlijk naar kijken. Na de uitspraak zetten we alle advocaten, rechters en bobo’s op een vlotje op de Stille Oceaan. Zonder pingpongbatjes. Zijn we voorlopig tenminste van ze af.