Elleboog van de week

Ik ben de tel kwijt geraakt. Hoe vaak spelen Barcelona en Real Madrid deze weken tegen elkaar? Drie keer? Vier? Vijf? Zes? Driehonderdvijfenzestig? Op alle tv-zenders, in alle kranten, over ieders lippen; het is alsof ze elke dag tegen elkaar spelen. En alle wedstrijden lijken op elkaar.

© ANP

Ik wist van de week niet meer of ik naar een herhaling of een live wedstrijd keek. Sterker nog: ik wist zelfs niet meer welk spel ze nu eigenlijk speelden. Ze deden alsof het voetbal was, maar dat was het zeker niet. Voetbal is een spel met een rollende bal, niet met tweeëntwintig rollende spelers.

Als heel goede voetballers tegen elkaar spelen, dan voetballen ze niet. In plaats daarvan liggen ze op het gras en miepen, mekkeren en mauwen ze tegen de scheidsrechter (de man die in een andere jurysport juryvoorzitter zou worden genoemd).

Echte elleboog

Ze vallen als vliegen bij iedere aanraking, en ook bij iedere bijna-aanraking. Ze gaan al neer als een tegenstander in de verte met het idee speelt om zijn elleboog te beroeren.

Maar tijdens al die Barça-Reals was er maar één echte elleboog. Het gebeurde na 23 seconden precies. Niet op een voetbalveld in Spanje, maar bij het WK Kunstschaatsen in Moskou. Eentje uit de categorie Jantje Wouters. Een ongelukje, maar wel vol op de neus.

Eric Radford

De dader was een lieftallig meisje in een zwart jurkje, het slachtoffer haar danspartner: ene Eric Radford uit Canada. Hij kon de botjes horen kraken, zijn neusschotje zag er in één klap uit als het schotje van een hoogbejaarde cocaïnejunk. Bloed overal. Het was een wonder dat hij er niet in stikte.

Eric de Kunstschaatser had erbij kunnen gaan liggen. Schreeuwen. Kermen. Vloeken. Mekkeren tegen zijn coach, of tegen de jury, of tegen die zwartgejurkte tuthola in zijn armen – met haar lompe ellebogen en die eeuwige grijns op haar gezicht.

Niet liggen

Geen mens had het hem kwalijk genomen als hij midden op de ijsvloer een potje had liggen janken. Ik bedoel: je neusschotje verandert niet iedere dag in een legpuzzel van tienduizend stukjes. (Tenzij je getrouwd bent met Regilio Tuur natuurlijk.)

Maar Eric ging er niet bij liggen. Hij zwierde eerst de hele kür uit. Inclusief pirouetjes, been in nek, nek om been en een driedubbele radslagoverslagflikkerdeflak. Pas aan het einde van de rit, nadat hij had gelachen en gezwaaid naar de jury en het publiek, voelde hij aan zijn neus. Het bloed droop op dat moment al over langs zijn kin in zijn kekke pakje.

Echte sport

Ik snap helemaal niks van kunstrijden, maar ik heb met open mond naar Eric Radford gekeken. Geen idee of hij won. Dat maakte ook niet uit. Het was al meer dan genoeg dat hij er niet bij ging liggen.

Hij was een tennisser die zijn blaren doorprikt en zijn schoenen weer aantrekt voor de vijfde set. Hij was een wielrenner die zijn fiets pakt na een dranghek te hebben gekopt. Hij was een bokser die opstaat na een uppercut op zijn kanis. Hij was een sporter die deed waarvoor hij leefde: sporten.

Van de week is er weer een Barcelona – Real Madrid. Misschien wel twee. Of drie. Ik denk dat ik maar een keertje oversla. Er is vast ook kunstrijden op tv. Echte sport.