Bibberbeen

Schaatsers bestaan niet in de zomer. Zodra de temperatuur zo hoog is dat je geen trek meer hebt in erwtensoep, zijn ze foetsie. Allemaal tegelijk. De ganzen komen, de schaatsers gaan. Geen idee waarheen.

© ANP

Misschien verdwijnen ze wel naar de berging op zolder, in een doosje naast hun ingevette schaatsen. Of naar een ver land waar je nog nooit van gehoord hebt. Je ziet ze niet. Je hoort ze niet. Je denkt niet aan ze. Behalve dit voorjaar.

Het is eind april, de mussen vallen van het dak en ik maak me zorgen. Niet om zomaar een schaatser, maar om Sven Kramer. Dat is voor het eerst. Ik maak me niet zo snel zorgen, en al helemaal niet over Sven Kramer. Lichaam van beton, kop van staal. Hij wint altijd –
maakt niet uit hoe, waar en wanneer.

Sven hoeft geen hup en olé te horen om de rest te verpulveren. En al helemaal geen kleine cafés aan de haven die bij elkaar worden getetterd door een dweilorkest met een bakkie teveel op.

Orde van de dag

Hij wint als hij wordt toegejuicht, en hij wint ook als hij wordt uitgefloten door een paar duizend Vikingen in een Noors stadion. (Heel soms komt het voor dat hij niet wint. Dan slaat hij een kleedkamer kort en klein en gaat over tot de orde van de dag.)

Maar Sven Kramer is zijn orde van de dag al een tijdje verloren. Hij heeft een probleem. Iets met een bibberbeen. Of een zwabbervoet. Of een lubberlies. Of een kwakkelknie. Of een paar wiebelwobbelwabbelwervels.

Van de week las ik een klein berichtje waarin stond dat hij nog steeds niet volledig kan meetrainen met zijn ploegmaten. Dat was slecht nieuws. En niet zo’n beetje ook. Als je de eerste, rustige, slome, sessies van het jaar niet kunt meedoen, dan is er reden tot algehele paniek.

Geheimzinnig

Een heel seizoen heeft hij langs de kant gestaan, gezeten en gelegen. Daarin heeft hij met zijn coaches gezocht naar de reden van zijn bibberbeen. Onderzoek na onderzoek. Ziekenhuis na ziekenhuis. Dokter na dokter. Iedereen deed er een beetje geheimzinnig over, maar na een jaar is het blijkbaar nog steeds niet opgelost.

Ik hoop dat ik ongelijk heb, maar ik vrees dat al die medische hotemetoten het onderhand niet meer weten. Ze proberen het ene, en als dat niet lukt proberen ze het andere. Of nog maar een keer het ene. Maar wat als het allemaal mislukt?

Supermanlichaam

Arme Sven. Zit-ie dan met zijn kolossale dijen, zijn klapkuiten en zijn kop van roestvrij staal. Zolang er ergens een zenuwtje, een peesje, een adertje of een spiertje verkeerd zit, heeft hij net zoveel aan zijn Supermanlichaam als een pinguïn aan een ijsklontjesautomaat.

Zou hij twijfelen? In de kleedkamer, na wéér een eenzame training? Zou hij schelden? Zou hij met zijn spullen smijten? Zou hij zijn eigen bibberbeen vervloeken? Zou hij wel eens huilen – als niemand het ziet? Zou hij overwegen om definitief te verdwijnen naar een doosje op zolder of een ver land waarvan niemand de naam weet?

Dit worden nog een paar hele lange maanden voor Sven. Niks hiephiephoera, stoer doen en krachtpatsen bij iedere training, maar een zomer vol twijfels en vraagtekens. Ik denk dat hij zowaar wel een paar hupjes en oléetjes kan gebruiken. En heel misschien zelfs een paar kleine cafés aan de haven.