Ep

Een kratje bier zet ik erop. Wie een foto maakt van Epke Zonderland zónder glimlach, die krijgt van mij een bak pils. Kan ik makkelijk zeggen: zo'n foto is toch onmogelijk. Want Epke lacht altijd. Al-tijd.

© ANP

Ik heb hem de afgelopen dagen op het EK in Berlijn niet anders gezien dan met zijn onafscheidelijke glimlach op zijn gezicht gebeiteld. Wat er ook gebeurde.

Ik vraag me wel eens af of Ep sowieso wel iets anders kan dan lachen. Als hij wint, dan lacht hij. Als hij verliest, dan lacht hij. Als hij van een rekstok klettert, dan lacht hij. Als hij een gat zo groot als een pingpongbal in zijn schouder heeft, dan lacht hij. Als hij na een wedstrijd twee uur lang op de foto moet met vijf busladingen bakvissen, dan lacht hij.

Zweetvoeten

Drie jaar geleden kieperde Epke van de stok tijdens de olympische finale in Peking. Het zal je maar gebeuren. Daar ben je dan al die tijd mee bezig geweest. Het ene moment ben je op weg om een olympische medaille te winnen, het volgende lig je met je snufferd op een gymzaalmat die ruikt naar de zweetvoeten van de Chinees die voor je heeft geturnd.

Dat is voor de meeste sporters reden voor jarenlange nachtmerries. Of voor een maagzweer. Of voor een acute depressie die minstens een olympische cyclus duurt.

Moppen tappen

Nog geen etmaal nadat Ep zijn kans op eeuwige roem en glorie had verprutst, zat ik met hem en zijn broer Johan (een exacte kopie) in een Japans restaurant in hartje Peking. Ik had gedacht dat Epke een hoopje zwartgalligheid op een stoel zou zijn, de hele avond lang. Treuren over de gemiste kans, vloeken, schelden, tieren, huilen misschien.

Niet dus. Ep zat alleen maar moppen te tappen. Haha. Hoehoe. Haha. En toen had hij nog geen druppel sake gedronken.

Oprecht blij

Ep moet zo ongeveer de enige topsporter in de hele wereld zijn die het geen lor interesseert of hij nu wint of verliest. Hij traint zich suf, hij trekt alles uit zijn lichaam, hij gooit en smijt met zichzelf tijdens iedere wedstrijd. En als dat niet genoeg is om te winnen – jammer dan. Op het WK in Rotterdam, een paar maanden geleden, werd hij in de ogen van het publiek en zijn collegaturners genaaid door de jury.

Tweede werd hij, op een zucht van het goud. Ik had die juryleden ondersteboven in de ringen gehangen en ze een blok magnesium door hun strot geduwd. Of op zijn minst de kleedkamer verbouwd en mijn zilveren medaille door de wc getrokken. Ep niet. Die was oprecht blij met zijn tweede plek. Hij zei dat hij het ‘super’ vond. En hij lachte erbij van oor tot oor.

Relaxed

Misschien is de Ep-manier wel de beste manier om sport te benaderen. Hoeveel hij er ook voor doet, hoe veel hij er ook voor laat, hoe hoog het verwachtingspatroon ook is – hij is altijd relaxed.

Druk kent hij niet. Zweethandjes heeft hij nog nooit gehad. Zal ie ook nooit hebben ook. Zelfs niet vlak voor het moment dat hij zonder vangnet of parachute voor een paar miljard tv-kijkers begint aan een vliegoefening vol onmogelijke Koekalikakova-Kakalikakina-combinaties.

Volgend jaar wint hij natuurlijk gewoon Olympisch goud in Londen. Of niet. En dan is het ook goed.