De straaljager ontploft

Fabian Cancellara arriveerde aan de voet van De Muur van Geraardsbergen en ik hing onderuit in mijn stoel. Zijn voorsprong op het achtervolgende pelotonnetje stond boven in beeld: een minuut. Ik gaapte. Ik wist al wat er ging gebeuren, want het was al zo vaak gebeurd.

© ANP

Der Fabian zou het gas opendraaien op het steilste stuk, hij zou die arme Sylvain Chavanel uit zijn wiel blazen alsof het een jochie op een kinderfiets met zijwieltjes was en daarna zou hij zonder om te kijken naar de finish straaljageren.

Handjes omhoog en daarna champagne op het podium. Net als vorig jaar en vorige week; net als volgende week en volgend jaar.

Buitenaards

Na zijn nieuwe overwinning in de Ronde van Vlaanderen zou Cancellara Parijs-Roubaix weer winnen. En de proloog van de Tour. Plus nog een rits tijdritten. En het WK ofzo.

En zou er vast wel weer ergens een YouTube-filmpje opduiken met het bewijs dat er een motortje in zijn fiets of zijn benen zit. Of anders een vage bewering over een nieuw soort kettingolie, de vondst van kerosine in zijn bidon of een buitenaards gen in zijn DNA-structuur.

Gááááp. Wat was wielrennen eigenlijk saai met zo'n onmens als Cancellara in het peloton. In het begin was het nog geweldig om te zien hoe hij zijn tegenstanders verpulverde, maar op een gegeven moment gaat al dat geweldige geweld op twee wielen je toch de keel uithangen. Zo'n Zwitser die denkt dat hij zijn klok kan gelijk zetten op een overwinning, die maakt de sport kapot.

Stumper

Zou die Cancellara eigenlijk weten wat hij allemaal aanrichtte? Besefte hij wel hoe al die andere renners zich voelden? Tom Boonen bijvoorbeeld, held van beroep in Vlaanderen, werd elke keer in de hoek gezet als een stumper op een fiets. Kan je niet maken, vind ik.

Of zoals Bram Tankink vorige week, die wordt tot in de lengte van dagen achtervolgd door het beeld van een krampaanval in zijn bil op het moment dat hij probeert Cancellara bij te benen. Hoe moesten die jongens er ooit nog in geloven dat ze een grote klassieker kunnen winnen waar Der Fabian ook aan meedoet?

En waarom zouden alle tv-kijkers nog de hele zondag naar een kastje turen om de zoveelste herhaling van de Grote Straaljager Show te zien? Ik vond het niet eerlijk. Cancellara gijzelde in zijn uppie een hele sport. Wielrennen was geen wielrennen meer.

Spelen

Straaljager begon aan De Muur. Ik gaapte nog maar een keer. Zelfs toen ik zag dat hij een stukje van zijn voorsprong verloor. Was vast een foutje in de tijdsmeting. Toen hij Chavanel niet meteen achterliet als een spartelende vis op het droge dacht ik dat Cancellara met hem speelde. Doen alsof het spannend is en dan extra hard uithalen.

Dat dacht ik ook nog toen hij werd bijgehaald door Tom Boonen & co. En zelfs nog toen hij loste op de Bosberg.

Glimlach

Pas een kwartier na de finish, toen hij met een zuur gezicht naast winnaar Nick Nuyens op het podium stond, drong het tot me door dat Cancellara écht niet gewonnen had. Dat zelfs de straaljager van Der Fabian wel eens hapert. Of ontploft. Zoals een andere verliezer Tom Boonen zei: 'Cancellara is ook maar een mens.'

Ik snapte precies waarom Boonen dat zei met een glimlach van oor tot oor. Boonen had dan wel de Ronde van Vlaanderen verloren, maar nog iets veel groters gewonnen. Net als wij allemaal.

Want wielrennen is weer wielrennen.