Handje schudden

Er is nog geen meter gefietst, maar Tom Boonen heeft Milaan-San Remo al verloren. Hij is geklopt door Batibouw. Batibouw is geen Oostblokker met turbodijen, en ook geen Noor met paardenlongen.

© ANP

Batibouw is een beurs voor bouwers, ergens in Brussel. Een paar tenten vol bouwvakkers, stratenmakers, Bob de Bouwers en huis-tuin-en-keuken-doe-het-zelvers. En Tom Boonen dus.

Boem Boem Boonen was op Batibouw om handjes te schudden en handtekeningen uit te delen. Het resultaat: een lamme hand en een griepvirus. De afgelopen week zat hij in Tirreno-Adriatico als een vaatdoek over zijn fiets gedrapeerd. Ziek. Vorm weg. Conditie verpest. En bedankt, Batibouw.

Milaan-San Remo verloren op een bouwbeurs: het lijkt wel een Belgenmop. Ik had niet gedacht dat Boonen zo dom zou zijn om erin te trappen. Wie gaat er nu vlak voor het begin van het klassiekerseizoen de hele dag handjes schudden op een bouwbeurs?

Decolleté

Dat is vragen om ongelukken. Weet Tom veel waar die stratenmakers de hele week in hebben gewroet? En of die bouwvakkers hun handen wel wassen als ze hun decolleté hebben afgeveegd na een grote boodschap op zo’n chemo-plee?

Een beetje topsporter heeft smetvrees. Uit overtuiging. De fietsende ex-wereldkampioen Cadel Evans heeft één ding gemeen met een moslimfundamentalist: hij schudt geen handen. Cadel weigert niet alleen vrouwenhanden, maar ook die van mannen.

Ja, ook op zijn verjaardag. Hij is toch zeker niet gek? Wist je niet dat er in de gemiddelde handdruk meer bacteriën wemelen dan in een doorsnee toiletpot? En dat er doktoren zijn die ervoor pleiten om handdrukken af te schaffen wegens het besmettingsgevaar?

Verprutsen

Cadel laat zijn zorgvuldig bij elkaar getrainde conditie niet verprutsen door een lullige bacteriemolecuul in de handpalm van zijn tante of zijn buurman. Feliciteren doen ze maar op een moment dat het beter uitkomt. Volgend jaar ofzo. Of als hij gepensioneerd is. Of nooit. Dat is niet egoïstisch of asociaal. Dat is professioneel.

De Australische zwemmer Grant Hackett (heel veel keer olympisch goud) gaat door het leven met handschoentjes en een masker omdat hij niet in aanraking wil komen met bacteriën, virussen of andere viezigheid.

Ireen Wüst dook afgelopen vrijdag, na haar tweede gouden medaille, expres níet in de armen van haar ouders op de tribune. Die waren namelijk een beetje ziek, en dat kon Ireen niet gebruiken. Niks knuffelscène: ze had nog meer medailles te winnen. En dus bleef ze op minimaal een paar meter van haar papa en mama.

Mondkapje

Even zwaaien mocht, schreeuwen vanuit de verte ook. Maar meer niet. Misschien dat ze ’s avond nog even met paps en mams heeft getelefoneerd. Maar dan alleen met zo’n mondkapje op waarmee alle Japanse schaatsers rondlopen.

Topsport is balanceren op een dun draadje. Sporters trainen zich het leplazarus, eten met calorieëntellers, slapen in hoogtetenten, focussen zich maandenlang op een wedstrijd – maar één kleine misstap kan alles verpesten. Het verschil tussen topvorm en tobvorm is soms niet meer dan één ieniemienie-virusje. Ik geef ze groot gelijk, al die smetvrezende sporters. Weg met dat handjeschudden.

Liever een smetvreesfundamentalist dan geklopt door Batibouw.