Knuffelantilliaan

Hoera! We kunnen ineens sprinten. Met dank aan een nieuwe regel van de internationale atletiekunie lopen er een paar bloedsnelle Antillianen in een oranje shirt.

© ANP

Afgelopen zondag stond Brian Mariano in de 60-meterfinale van het EK indoor atletiek. Tot een paar maanden geleden zou er Nederlandse Antillen achter zijn startnummer hebben gestaan, en zou hij in een rood pakje hebben gelopen.

Maar nu kreeg hij de letters NED achter zijn naam. Het moet in de prehistorie zijn geweest dat er een NED in de sprintfinale stond. Zonde dat hij geen medaille pakte. Maar goed, je kunt niet alles hebben.

Loopwonder

Mariano is niet de enige Antilliaan die sinds kort in een oranje shirt rondloopt. Sinds de IAAF heeft besloten dat de Nederlandse Antillen niet meer bestaan is Nederland heuse loopwonders rijker.

Churandy Martina bijvoorbeeld: de bijna-zilverenmedaillewinnaar (achter Usain Bolt) op de olympische 200 meter. Die man is een garantie voor goud op allerlei grote toernooien. Al was het maar omdat hij daarvoor alleen zijn tanden hoeft bloot te lachen.

Op de Antillen zijn ze niet blij met die nieuwe regel. Ze voelen zich bestolen. Weg sprinters. Weg Churandy. Weg nationale trots. Ze doen er alles aan om hun sprinters terug te krijgen. Als het aan mij ligt lukt dat in geen tienduizend jaar, zeker omdat het die jongens zelf niet zoveel uitmaakt.

Helaas pindakaas

Brian Mariano vond zijn oranje shirt ook heel mooi, zei hij zelf. Dus: helaas pindakaas voor de Antillen, maar die knuffelantillianen lopen voortaan mooi voor ons medailleklassement. Hebben is hebben.

Het zal wel niet politiek correct klinken, maar van mijn part halen we nog veel meer sportvedetten. Meer hardlopende Churandy’s, meer tafeltennissende Li Jao’s, meer badmintonnende Yao Jies.

Kan mij het schelen dat ze niet in Nederland zijn geboren of geen Nederlandse papa’s en mama’s hebben - ik geniet er geen millimeter minder om als ze de rest van de wereld van de baan vegen in een oranje shirt.

Gemekker

De Braziliaanse FC Twente-verdediger Douglas moet zo snel mogelijk een Nederlands paspoort krijgen. Zonder al dat gemekker van die inburgeringscursus. Wat maakt het nou uit dat hij niet weet hoe je hutspot maakt, hoeveel pratende stropdassen er in de Eerste Kamer zitten of hoe die dikke man van Maxima heet?

Zolang hij hoi en doei kan zeggen, iedere gevaarlijke corner weg kopt en niet te vaak met zijn ellebogen wappert, is de bondscoach dik tevreden. En ik ook.

Actief scouten kan geen kwaad. Er zijn genoeg etalages waarin we kunnen shoppen. België staat op het punt om uit elkaar te vallen; als we een beetje rap handelen, dan kunnen we Kim Clijsters binnenhalen. Doen we in één klap weer helemaal mee in het vrouwentennis.

Nemen we meteen Tom Boonen en Philippe Gilbert erbij voor extra vuurkracht in de voorjaarsklassiekers.

Verdonk-achtige ideeën

Mocht iemand nog goede Cubaanse boksers, Russische topschakers of Ethiopische marathonlopers kennen met een voorliefde voor bloemkool en zoute drop: ik houd me aanbevolen voor ideeën.

Hou toch op met die bekrompen Rita Verdonk-achtige ideeën over immigratie. Iedereen is in de verte wel een beetje Nederlander. Kom d’r maar in, jongens en meisjes. Plek zat. Zeker als ze ook nog iets kunnen bijdragen aan het gevoel van nationale trots. Hiep hiep hoera voor de medaillespiegel.

Weet iemand of Usain Bolt niet toevallig van Jantje Smit houdt?