Een doodskist vol kasseien

Ze graven Franco Ballerini op. Volgende week komen er lijkenpikkers van de verzekering naar de begraafplaats van Casalguidi met scheppen en houwelen, op zoek naar zijn graf.

© ANP

Ze zullen de steen opzij trekken. Ze zullen graven, pulken en peuren in de grond - net zo lang totdat ze zijn doodskist tegenkomen. Want de verzekeringsmannetjes moeten Franco's botten hebben voor extra onderzoek. De reden: geld. Misschien kunnen ze wel onder een claim uit.

Vorig jaar deed Franco mee aan een autorally bij hem in de buurt, in Toscane. Als bijrijder. Zijn race eindigde tegen een muurtje. Franco brak van alles en nog wat, waaronder zijn nek. Ik geloofde het niet toen ik het hoorde; Franco is van beton. Hij kan niet kapot. En bovendien vond ik het een dood die niet bij hem paste.

Franco zou als honderdachtentwintigjarige over-over-overgrootopa moeten sterven terwijl hij Parijs-Roubaix zit te kijken in zijn fijnste stoel.

Buffelen

Ik was vroeger fan van Franco. Net als iedereen, eigenlijk. Niemand kon zo mooi verliezen als hij. Hij smeet met zijn krachten, buffelde over kasseien als opgevoerde tractor, trok zijn stuur krom en zijn fiets scheef, demarreerde totdat hij ontplofte, liet aan iedereen zien dat hij de sterkste man van het peloton was. En aan het eind won er iemand anders. Schitterend.

Zijn mooiste nederlaag leed hij in Parijs-Roubaix van 1993. Franco reed in zijn uppie het hele peloton aan puin. Er was maar één renner die hem kon volgen: de bijna bejaarde Fransman Gilbert Duclos-Lasalle.

Carpaccio

Franco dacht dat hij die ouwe er wel af kon sprinten. Maar dat kon hij niet. Duclos-Lasalle won het spurtje op de piste van Roubaix met een voorsprong ter dikte van een plakje carpaccio. Franco verklaarde ter plekke dat hij de dag vervloekte dat hij met wielrennen was begonnen. En dat hij per direct stopte.

Dat deed hij natuurlijk niet. Franco was verliefd op kasseien. Hij fietste nog jaren over stenen, door de bagger, de sneeuw en de regen. Hij won zelfs nog twee keer in Roubaix. En één keer de Omloop Het Volk.

Glimlach

De kasseienliefde van Franco echoot nog altijd na. Het wemelt in het peloton van de Franco's. Of ze nu Franco Boonen, Franco Flecha, Franco Hushovd, Franco Boom of Franco Langeveld heten: allemaal kicken ze op kasseien. De daver op hun polsen, de modder in hun mond, de stof in hun neus, de kriebel in hun buik en de pijn aan hun kont: niets is zo mooi als dokkeren over kinderkopjes. Net als Franco.

Afgelopen zaterdag mochten de Franco's weer, voor het eerst dit jaar. Ze reden als kleine kinderen die de ballenbak bij de IKEA in de verte ontwaren: verstand op nul, recht vooruit. Blind rossen over de stenen, smijten met de krachten, demarreren tot er rook uit de oren komt.

Franco Langeveld won de Omloop Het Nieuwsblad voor Franco Flecha. Met een carpaccio voorsprong. Na afloop stonden ze allebei met een glimlach van oor tot oor op het podium. Over een week of drie mogen ze weer.

Leeft

Die verzekeringsmannetjes kunnen in het graf van Franco spitten wat ze willen - het is zinloos. Áls ze al een kist vinden, dan zitten er geen overblijfselen van Franco in. Hooguit een stapel kasseien. Want Franco is helemaal niet dood. Franco leeft nog. In het hele peloton.