Lieve Annette

Ik kwam je van de week tegen in de supermarkt. Je kartonnen versie, welteverstaan. Je stond naast een schap vol met koekjes en je lachte naar iedereen die voorbijkwam. Hartstikke lief. Echt waar. Maar dat is ook precies de reden dat ik je deze brief schrijf.

© ANP

Je wordt de nieuwe Marianne Timmer genoemd. Komt mooi uit, want het is je grote voorbeeld. Jullie schijnen op elkaar te lijken. Dat lijkt me een mooi compliment. Marianne Timmer heeft alles gewonnen wat er te winnen valt.

In haar prijzenkast hangen alleen maar gouden medailles. Wat haar betreft bestaan er geen andere plakken met een andere kleur. Je wint, of je verliest. Een beetje winnen bestaat niet.

Houtje-touwtje

Afgelopen weekend werd er een surpriseparty voor haar georganiseerd in Thialf. Arme Marianne. Zelden zo’n houtje-touwtje-afscheid gezien. Henk Timmer die verkleed als Gerard Joling een liedje zingt in een hal vol mensen met wortels op hun hoofd – dat gun je niemand.

Minstens zo tenenkrommend was de opkomst van oude schaatshelden en –collega’s. Meer dan een handjevol waren het er niet. Komt omdat Marianne tijdens haar carrière met zo ongeveer iedereen ruzie heeft gemaakt. Ze behandelde ploegen, trainers en collega’s als papieren onderbroeken: handig tot het moment dat ze scheuren.

Lief

Een dag nadat Marianne was uitgezwaaid door het publiek, zwaaide jij naar het publiek. Je was namelijk heel erg blij omdat je net tweede was geworden op het WK Sprint. Bijna net zo blij als na die zilveren plak die je in Vancouver haalde op de 1000 meter.

Toen stond je ook te springen, te juichen en te jodelen omdat je tweede was geworden. Je huilde zelfs van geluk. Hartstikke lief. Echt waar. Maar lieve meisjes winnen niet, Annette.

Hello Kitty-imago

In Vancouver won je geen zilver – je verloor goud. Twee honderdsten scheelde het. Twee honderdsten, Annette. Twee honderdsten: dat zijn twee hele goede redenen om de kleedkamer kort en klein te slaan, nachtenlang te janken, je gelukssokken in de fik te steken en de hemel te vervloeken.

Die zilveren plak had al op de bodem van het Noordzeekanaal moeten liggen. En de medaille die je dit weekend in Heerenveen won moet ernaast. Net als je Hello Kitty-imago.

Ik snap dat je roze een leuke, lieve kleur vindt, maar het is tijd voor een complete make-over. Dump dat roze brilletje, verpats je roze schaatsen, krab de roze lak van je nagels. Goodbye Kitty.

Bang

Want je concurrenten moeten bang voor je zijn. Net als voor Marianne. Ik zou niet naast de IJskoningin aan de start hebben willen staan. Die koude huurmoordenaarsblik in haar ogen – brrr… Dat is nog eens wat anders dan zo’n lief supermarktmeisje met een roze montuur.

De vacature van schaatsende diva is sinds kort open, Annette. Maar om die op te vullen moet je veranderen: meer arrogantie, minder genade. Ploegen, trainers, collega’s, concurrenten: ze zijn er voor jou, en niet andersom. Gebruik ze. Misbruik ze. Maak ze af. En win.

Ik smeek het je: laat me volgende keer alsjeblieft een brief schrijven die niet begint met Lieve Annette. Doe mij maar Vuile achterbakse genadeloze gouden Annette.

O ja, tot slot nog één tip: kom niet op je eigen surpriseparty.