Een heerlijk strontpad

Ik wil fietsende mijnwerkers zien ploeteren over keien zo groot als hunebedden. Met holle ogen en een masker van snotplarken op hun bakkes.

© Inertia Stock

Hoera! De Hel is sinds deze week 1400 meter groter: de organisatoren van Parijs-Roubaix hebben weer een nieuw strontpad met kasseien gevonden. Een vers martelweggetje is het, met de naam Millonfosse. Vrij vertaald betekent dat Massagraf. Een betere naam voor een prehistorisch strontpad is er niet.

De kasseien van Massagraf liggen erbij alsof de Duivel zelf stratenmaker was: ze zijn zonder een spoor van genade her en der in de koeienstront gesmeten. Er wordt gefluisterd dat er kapotgeschoten soldatenhelmen uit de Eerste Wereldoorlog tussen de kinderkopjes zwerven.

Je zal maar op een fiets over een massagraf worden gestuurd. Ben je mooi klaar mee. Zeker weten dat het halve wielerpeloton de komende maanden badend in het zweet wakker wordt van het nieuwe stukje Hel.

Almere

De stenen van Millonfosse zijn ontdekt op de meest desolate plek van de hele wereld: vlakbij het Bos van Arenberg. Voor de mensen die niet weten hoe dat is: denk aan een hondenuitlaatveldje in Almere-Muziekwijk op een regenachtige dinsdagavond - en vermenigvuldig dat gevoel van eenzaamheid met factor tienduizend.

In de omgeving van Arenberg is niks, behalve een paar donkere mijnen en nog donkerder Bos. Het Bos gaat één keer per jaar open: als er een peloton wielrenners op weg naar Roubaix passeert. De rest van het jaar blijft het angstig stil. Dat stukje Noord-Frankrijk is vervloekt, verlaten en vergeten.

Er wonen alleen een paar keuterboertjes die leven van bieten en rotte knollen. Elektriciteit is er niet, asfalt is slechts een gerucht uit een verre toekomst en je TomTom vlucht bibberend onder de passagiersstoel als je 'm aan zet. Wie of wat die kasseien in de stront daar heeft ontdekt is een raadsel. Maakt ook niet uit. Ze zijn er.

IJstijd

Ik kan heel blij worden van die extra strook met moordstenen in het parcours. Parijs-Roubaix kan mij niet onmenselijk genoeg zijn. Op de tweede zondag van april doe ik niet aan medelijden. Het is de enige dag van het jaar dat ik de hemel smeek om regen, hagel, sneeuw of een eendaagse IJstijd.

Sterker nog: ik vind eigenlijk dat de hele koers moet worden afgelast als de zon onverhoopt een keer schijnt. Leuk en aardig hoor, zo'n brommershow van Fabian Cancellara - maar de temperatuur was tijdens de afgelopen editie zo aangenaam dat er supporters zaten te picknicken in het Bos van Arenberg. Dat is heiligschennis.

Baguettes met La Vache Qui Rit, fluitende vogeltjes en zonnebrandcrème horen niet thuis in de Hel.

Beestenweer

Beestenweer moeten we hebben op die ene zondag in april. Ik wil fietsende mijnwerkers zien ploeteren over keien zo groot als hunebedden. Met holle ogen, modder in hun longen en een masker van snotplarken op hun bakkes. Ik wil weerloze renners met fiets en al zien verdwijnen in de metersdiepe putten tussen de stenen. Ik wil ze zien janken vanwege de kramp in hun handen en hun opengereten zitvlak.

Ik wil hun angst ruiken, de vermoeidheid voelen, hun gekrijs en gevloek horen. Ik wil poep, blubber, smurrie, bloed, zweet, tranen. Ik wil kasseien, kasseien en nog meer kasseien. Want er is geen Hel zonder verdoemenis.

Millonfosse. Heerlijke naam, heerlijk strontpad. Ik heb nu al zin in 10 april. Ik ga alvast bidden om strontweer.