Niet omhalen, Dirk!

Dirk Kuijt die een omhaal maakt: dat is vragen om ongelukken. En die kwamen er ook.

© ANP

Door Thijs Zonneveld

Daar hing-ie. Een Katwijkse jongen met een Katwijkse naam, ondersteboven in de lucht. Er zat minstens twee meter tussen zijn voeten en het gras. Het gras keek omhoog naar Dirk en vroeg zich af wat hij daar boven in hemelsnaam deed.

Datzelfde dachten Dirks ploeggenoten. En de trainer. En de materiaalman. En de fysio. Eigenlijk iedereen, behalve Dirk.

Circus

Dirk hing daar met een doel. Hij wilde iets bewijzen. Die bal die daar in de verte aan kwam zeilen, die moest en zou tegen het net. Niet met een lullig kopballetje of een tikkie met binnenkant rechts, maar met de moeilijkste trap uit het repertoire van een voetballer: De Omhaal.

Wie zou het ooit verzonnen hebben, die trap? Ondersteboven achterstevoren in de lucht een bal schieten - het past eerder in een circus dan op een voetbalveld. Alles moet kloppen: de afzet, de vlucht, de timing, de balans, de precisie.

Blind paard

Een Omhaal. Daarmee zou Dirk meteen een paar dingen rechtzetten. Allereerst het misverstand dat hij een blind paard was. Of het nu bij Quick Boys, Utrecht, Feyenoord of Liverpool was: iedereen zei dat hij vooral 'een werker' was.

Zo eentje die alleen maar kon rennen, tackelen en ver ingooien. Zo eentje met immer natte haren en snot op z'n bakkes. Dirk, de rechtsback die bij toeval een paar linies te ver naar voren belandde. Dirk, de man die het niet erg vindt om de hele wedstrijd met zijn tong op zijn schoenen gaatjes dicht te lopen voor de primadonna's om hem heen, alleen omdat hij zelf de techniek mist.

Zout een end op, zeg. Hij zou die bal even tegen de touwen omhalen.

Applaus

Kon hij meteen Inter Milan laten zien dat hij wel degelijk in Italië zou passen. Van Quick Boys naar Utrecht, van Utrecht naar Feyenoord, van Feyenoord naar Liverpool: de hele wereld dacht bij elke transfer dat het stapje hoger een stapje teveel zou zijn. Te weinig finesse en teveel haringlucht.

Daarom zou hij bij Inter ook vast mislukken. Dirk in zo'n nauwsluitend blauwzwart shirt, te midden van een stel modebewuste Italianen en een tactisch systeem waarin hij geen ruimte had om hard te rennen: dat zou niks worden. Die Dirk toch. Hij moest maar lekker in Engeland blijven. Typisch Dirkland. Regen, bier, rossige koppen en applaus bij iedere sliding.

Hooghoudrecord

Goh, die Omhaal. Met één welgemikte Marco-imitatie zou hij zichzelf een paar klassen naar boven promoveren in de hiërarchie van Oranje. Niet langer de rechtsbuiten die negentig minuten lang achter de linksback van de tegenstander aan moest rennen (en bij voorkeur ook achter de linkshalf en de centrale verdedigers en de linksbuiten en de rechtsback en de …), maar een Spits met een Omhaal.

Zouden Van Persie en Sneijder eindelijk eens nokken met die flauwe geintjes over zijn hooghoudrecord en over die keer dat hij de cornervlag doormidden tackelde. Dan zou meneer Bert hem eindelijk eens een kans geven als spits, in plaats van eerst alle bejaarden uit de Bundesliga af te bellen.

Die bal. Dat doel. Die Omhaal.

Binnenkant

Het liep niet goed af. Het gras gaf niet mee toen Dirk weer op aarde landde. Het resultaat: verstuikte schouder, gekneusd sleutelbeen, verrekte banden.

De komende weken zit Dirk op de tribune spijt te hebben. Dat wil niet zeggen dat Dirk een werker, een blind paard of balansbewaker is. En ook niet dat hij een maatje te klein is voor Inter. Dat wil alleen zeggen dat hij de volgende keer niet moet willen vliegen.

Een tikkie met binnenkant voet is ook mooi.