Ha Koos,

Ik zal het maar meteen zeggen: ik ben boos. Op jou, ja. Hoe oud ben je nu helemaal? Zesendertig? Dat is toch potverdomme geen leeftijd om met pensioen te gaan?

© ANP

Pensioen is voor oude mannen, Koos. Niet voor renners die nog steeds elk jaar een stukje beter worden. Niet voor coureurs die in iedere koers van voren rijden. Niet voor jou.

Hé Koos, kijk je wel om je heen als je in het peloton rondfietst? Zie je al die grimassen niet als je aanzet? Hoor je het niet kraken achter je als je je motor aanzwengelt? Ruik je niet dat ze allemaal bang zijn voor het moment dat je het gas opendraait?

Nog even

Een paar weken nog. Dan zit het erop, ben je geen wielrenner meer. Komende winter sta je op de ploegenvoorstelling niet in een strak lycra broekje, maar in een maatkostuum met een oranjeblauwe stropdas over je beginnende buikje.

Je legt de bankier van de oranjeblauwe vestiging in Lunteren of Heemstede uit dat de renners straks écht geen pilsje zullen meedrinken, je slaat de persmuskieten weg die te lang om het hoofd van Robert Gesink zoemen en je zegt tegen een klein ventje met een pruillip dat de petjes op zijn. Straks heet je niet langer Koos, maar meneer Moerenhout.

Fietsles

Meneer Moerenhout. Dat is die meneer die zichzelf van PR-diner naar PR-diner sleept en avonden lang luistert naar bankmeneren die over hypotheekrente of de stand van de AEX praten. Die meneer die rode strepen in interviewteksten zet en langzaam maar zeker vergroeit met de telefoon aan zijn oor. Die meneer die zijn wallen dieper ziet worden als hij in de spiegel kijkt. En die ’s nachts urenlang naar het plafond van zijn slaapkamer staart, denkend aan de tijd dat hij een stel jonge knaapjes fietsles gaf in de Ronde van Frankrijk en de Eneco Tour.

Een paar weken nog, Koos. Het is nog niet te laat. Je kunt nog terug. Sterker nog: je moet terug. We kunnen niet zonder je. Wat moeten we in godsnaam op het asfalt kalken, als we geen K O O S meer kunnen verven? Wat moeten we roepen als we geen Kóóóóóós meer kunnen schreeuwen?

Wat nu?

Wie moet er straks na afloop van een etappe in een microfoon brommen dat het ‘best wel zwoar’ was? Wie moet er tijdens een koers tegen al die Rabo-jonkies zeggen dat ze rustig moeten blijven? Wie houdt de boel bij elkaar? Wie redt de meubelen? Hoe moet het nu als de wegkapitein, aanvoerder en spelverdeler er niet meer is?

Ik snap heus dat je het wel een keer gezien hebt, dat wielerleven. De slechte hotels, de spaghettiklompen op je bord, het eeuwige geleuter over auto’s en wijven aan tafel. Ik kan me echt voorstellen dat mevrouw Moerenhout een keer met je door een winkelstraat wil slenteren, dat je kinderen willen leren hoe je zandkastelen bouwt op een Zeeuws strand. Maar dat kan volgend jaar ook nog, Koos.

Grootste fan

Of het jaar daarna. En er valt vast wel iets te regelen. Een paar weken extra vakantie in het voorjaar ofzo. Ik offer me wel op om een dagje met mevrouw Moerenhout te shoppen. En ik heb ook al een oppas gevonden voor je kinderen. Lars Boom heet hij, en hij is je grootste fan. Hij kan uitstekend zandkastelen bouwen en hij kost niks. Geef hem een toetje dat hij rond kan twitteren en hij is zo blij als een kind.

Nee Koos, er is geen discussie mogelijk. Dit is geen zaak van Koos-belang. Dit is een zaak van landsbelang. We gaan geen handtekeningenacties starten of trek-Koos-over-de-streep-petities rondsturen. Niks pensioen. Jij gaat gewoon een jaar door.

Groeten,

Je op-één-na-grootste-fan (en de rest van Nederland)