De grootste frikandel van Velsen

Cursus Hoe Overwin Ik Mijn Post-WK-depressie. Les 1: Ga naar de Open Dag van Telstar.

Voicemail. Mijn moeder. Of het wel goed met me ging. Ik weet niet hoe ze erachter was gekomen dat ik op weg was naar de Open Dag van Telstar, maar ik hoorde de paniek in haar stem: 'Telstar, jongen? Velsen? Moeten we een psychiater bellen om je uit je post-WK-depressie te trekken?'

Ik weet niet wat er met me was, de laatste weken. Er was iets met dat nieuwe voetbalseizoen: ik kwam er niet in. Het pakte me niet. Het ging het ene oog in en het andere oog uit.

Goochelen

FC Utrecht speelde tegen een stel Albanezen toen de Tour nog bezig was, Ajax werd semi-uitgeschakeld voor de Champions League op zomaar een zomeravond en Twente won de Johan Dinges-schaal in een leeg stadion.

De paar elftalfoto's die ik zag brachten me nog verder van huis. Spelers met uitgestreken gezichten en nieuwe kapsels, trainers bij de verkeerde ploeg. (Gertjan Verbeek buldert ineens bij AZ, oer-Groninger Ron Jans is per ongeluk bij de buurman Heerenveen naar binnen gelopen.)

En ik heb niet eens meer geprobeerd om iets te begrijpen van dat weekje Amsterdams goochelen met Rotterdamse sportzaken en Scheveningse trainers.

Ome Ed

Telstar dus. Open Dag. Er was geen helikopter vol nieuwe aankopen. Er was geen vuurwerk. Er was geen dj, er was geen champagne, er waren geen spelers met schoenen vol moeilijke kleurtjes, er waren geen cameraploegen, er waren geen rijke sponsoren met veel te jonge echtgenotes. Er was zelfs geen zonnebankbruine zanger die zijn nieuwste smartlap op de middenstip blèrde.

Even heb ik getwijfeld tussen weggaan en blijven. Na een minuut of tien overwon ik mijn gêne. Ik pakte een handtekeningenkaart, sloot aan in het rijtje koters en verzamelde de krabbels van een twintigtal straal onbekende Velsense grootheden, inclusief Ome Ed - de vrijwilliger die op maandag gehaktballen draait voor de spelers.

Daarna kocht ik een frikandel ('de grootste van Velsen') bij de snackkar en spoelde 'm weg met een ingedeukt blikje lauwe cola omdat het lauwe bier op was.

Toeter

Er werd ook gevoetbald. Oefenwedstrijdje. Telstar speelde tegen Bayer Leverkusen. Niet het echte Bayer Leverkusen natuurlijk (veel te duur), maar de jonkies - onder 23, geloof ik. Ik zat op de enige gevulde tribune, vlak achter een dikke man met een wit sjaaltje. Hij schreeuwde een paar keer 'Naar voren!' en 'Hup d'rmee!'.

Na een kwartier spelen trok de man links van me zijn boodschappentas open. Hij had een stuk of vijf verschillende toeters meegenomen om te testen. Na een paar keer tetteren was het duidelijk: het zou dit seizoen die glimmende zilveren worden. De wedstrijd eindigde in 0-0. Daar was iedereen een soort van blij mee. Want 0-0 is beter dan 0-1. Of 0-10.

Toen ik terug naar huis reed en stukjes frikandel opboerde, wist ik het zeker: het was de beste Open Dag ooit. Het ging niet over geld, rand- of sportzaken. Het ging over voetbal. Gewoon voetbal. Eindelijk.

Dus mama, maak je geen zorgen. Alles gaat goed met me.

En o ja, Telstar wordt kampioen.