Een WK voor prutsers

Ik speel dit WK op het pleintje bij mij om de hoek. Dagen van gezeur, geslijm en gesmeek hebben succes gehad: ik mag meedoen.

© ANP

In het begin was ik Dinges of Ouwe. Dat kon ik de ventjes uit de buurt niet kwalijk nemen. Ik ben nu eenmaal minimaal twee keer zo oud als de Grote Leider (pot gel in zijn haren, Nike Airs aan zijn voeten) van het soepie. Gisteren mocht ik een naam kiezen. Dat was niet makkelijk.

Hazenlip

Robin van Persie was al bezet door de Grote Leider, Wesley Sneijder ook (jochie met een hazenlip), en zelfs Luis Suarez was ingenomen (dik ventje met een bloempot). Dat Suarez voornamelijk met een zakje M&M’s op keep stond, was blijkbaar geen probleem.

Wesley Sneijder met de hazenlip had wél een probleem. Elke keer als hij naast of over schoot, lachte de rest van het pleintje hem in zijn gezicht uit omdat de echte Wesley Sneijder dat veel beter had gedaan. Wie een grote naam kiest, moet presteren. Over druk gesproken.

Dit WK had het gala van de sterren moeten worden. Van de vedetten die de Zwabberballendans zwierden op de maat van de vuvuzela. Ze zouden hooghouden, hakjes geven, pirouettes draaien en scoren zo vaak als ze wilden.

Opa Cannavaro

Maar wie er ook danst op dit WK: de vedetten zijn het niet. In de rust van Italië – Nieuw-Zeeland zag ik de Write the Future-reclame van een veel te bekend schoenenmerk voorbij paraderen, volgepropt met sterren die niet stralen.

De bal flippert van Drogba (1 punt uit 2 wedstrijden) naar Opa Cannavaro en daarna via Rooney (wie?) naar Ribéry (al twee weken in staking) in de voeten van Ronaldinho (doet niet eens mee) en Ronaldo (het enige dat lukt is zijn kapsel).

Dit is niet het WK van de sterren. Dit is het WK van de prutsers. Het wemelt dit toernooi van de onbekende voetballers. Ik heb gisteren naar Noord-Korea - Portugal zitten staren met mijn neus op de tv en een plaatjesboek in mijn schoot.

Ik wilde checken of de vier vermiste Koreanen er nu wel of niet waren. Negentig minuten lang heb ik zitten vergelijken en tellen. Het resultaat: ik heb geen idee. Ik herkende geen enkele speler. Misschien waren er 23 Kims, misschien stond de masseur of de materiaalman wel rechtsback. Of een ingehuurde Chinees.

Pelotons Kimmen en Parken

Er lopen op dit WK pelotons Kimmen en Parken rond. Niet alleen bij de Noord-Koreanen, maar ook bij Slowakije, Honduras of Slovenië.

Ze spelen voor clubs waar ik nog nooit van gehoord heb. Ik sluit niet uit dat ze zomaar wat hebben opgeschreven. Alania Vladikavkaz, Kawasaki Frontale of Gold Coast United: geloof je het zelf?

Mijn favoriete speler op dit WK is Andy Barron van Nieuw-Zeeland. Andy is geen voetballer van beroep. Hij is bankmedewerker. Hij heeft zijn baas beloofd dat hij zijn telefoon en laptop zou meenemen naar Zuid-Afrika. Dan kan hij daar af en toe een paar uurtjes werken. Je kunt niet de hele dag PlayStation spelen, nietwaar? Andy’s collega’s zitten in Wellington voor de tv.

Moment of fame

Niet omdat ze voetbal zo leuk vinden, maar omdat ze het zo lullig vinden voor Andy als ze zijn moment of fame zouden missen.

Andy viel zondag in de 93e minuut in tegen Italië. Zijn collega’s zagen hem in Wellington op de tv (‘Hé jongens, daar heb je Andy!’), hij raakte nul ballen en tweeënveertig seconden later floot de scheidsrechter af.

Ik koos Andy Barron. De Grote Leider knikte en trapte af. Even later kreeg ik de bal in kansrijke positie. Ik schoot hoog over. De bal belandde op het dak van de school. Suarez riep: ‘Geeft niks, Andy.’ Hij gaf me een handje M&M’s.