Ik heb een pletterpet

Ik zeg het maar meteen: ik heb een pletterpet. Ja, zo’n patjepeeërpauperpet. Zo’n wanstaltig quasi-leuk sponsorhoedje. En dat is niet het ergste.

© ANP

Ik heb nog veel meer. In mijn woonkamer hangen oranje vlaggetjes, op de wc-deur hangt een spandoek met Holland House, ik draag een oranje boxershort, ik verplicht mijn vriendin om met een oranje pruik rond te lopen, ik veeg mijn billen af met oranje pleepapier en ik slurp oranje bier met mijn oranje vuvuzela.

In de tuin hangt een oranje vogelhuisje waar alleen koolmeesjes in mogen als ze me beloven dat ze oranje eieren leggen.

Oranje-hype

In de aanloop naar ieder groot toernooi beloof ik mezelf dat ik niet meedoe met de oranje-hype. Ik acht mezelf superieur aan de oranje massa. Ik houd mezelf voor dat ik in staat ben om tijdens het WK eindelijk dat ene dikke boek van Tolstoj uit de kast te pakken, een sonate van Beethoven op te zetten en slechts af en toe even met een half oog te piepen hoe het staat bij dat spelletje met de bal op televisie.

Misschien zou ik zelfs niet eens kijken – het is maar voetbal, nietwaar? Ik doe alsof het me niet uitmaakt wie er wint, dweep met een kansloze underdog (‘Wist je dat die Hong Yong-Jo van Noord-Korea een fenomenale linker heeft?’) en zeg tegen wie het maar wil horen dat het Nederlands elftal geen kans maakt (‘Kwartfinale, hooguit.’) omdat de linksback niet genoeg kantelt.

Of omdat wij geen toernooivoetballers zijn. Of omdat er nog zestien miljoen andere redenen zijn.

Oranje balletje

Ik hoor mezelf nog smalend lachen toen ik zag dat de overbuurman anderhalve maand geleden een oranje balletje op zijn autoantenne bevestigde. De naïeve hoop droop van dat balletje af. Arme man, dacht ik. Ik zag hem al de dag na de kansloze nederlaag tegen een stel Zuid-Amerikaanse duikelaars naar zijn auto lopen.

Half zeven in de ochtend, boterhammen met salami in zijn trommel, een kater krijsend onder zijn schedeldak. In een nevel van alcohol en vermoeidheid sloft hij over de parkeerplaats. Pas als hij dat stompzinnige oranje balletje op zijn antenne ziet, denkt hij terug aan de nederlaag van de avond ervoor en barst in janken uit.

Nee, dat zou mij niet overkomen dit jaar. Geen Wuppies, Woppies of Wappies, oranje balletjes en naïeve hoop op een wereldtitel. En zeker geen pletterpet. Ik zou deze keer het verstand laten zegevieren.

Breken

Gisteren brak ik. Zomaar, ineens. Het gebeurde in de supermarkt. Ik hanneste met de wieltjes van mijn karretje, duwde het ding door de groenteafdeling met mijn ogen op de grond gericht. Toen ik opkeek, stond ik oog in oog met een schap vol oranje meuk. Daar was ik niet op voorbereid.

Daarna ging het snel. Zo snel, dat ik niet meer weet wat ik precies gedaan heb. Ik weet alleen nog dat ik thuis zat in een zee van oranje spullen en mezelf afvroeg wat er gebeurd was.

Nu zit ik met een pletterpet op mijn hoofd te staren naar de lijst met rugnummers van Oranje. En kan ik geen enkele reden meer bedenken waarom we géén wereldkampioen worden.