Staking!

Dit is een oproep aan tweehonderd wielrenners en een paar miljoen tv-kijkers. Het is tijd voor actie! Staking! Nu!

© ANP

Ik brak op tien kilometer voor de finish. Alexander Vinokourov (hard als beton) schudde zachtjes zijn hoofd. Zand in zijn ogen, modder in zijn slokdarm, grind tussen zijn tanden. Hij wreef in zijn ogen en barstte in huilen uit – al hadden die druppels op zijn wangen net zo goed tranen uit de hemel kunnen zijn. Ik huilde met hem mee. Zaterdag werden tweehonderd wielrenners in hartje Toscane kapot gemaakt.

Twintig kilometer onverharde wegen: ik zag ineens hoe wielrennen er in de prehistorie uitzag. Dit was geen wielrennen uit de Steentijd – het was wielrennen uit de Moddertijd. De organisatie van de Ronde van Italië zet de klok met iedere Giro een paar jaar verder terug. De etappes worden langer, de parcoursen zwaarder en asfaltwegen worden vervangen door modderige karrensporen. Hoe meer gevaar, hoe beter.

Haakse bochten

Voorbeelden genoeg. Etappe 2: finish in Utrecht. De laatste twintig kilometer zijn bezaaid met vluchtheuvels (waarvan de helft zonder seingevers), rotondes, paaltjes, bloembakken en weet-ik-wat allemaal nog meer. De geur van verbrand vlees hangt de volgende dag nog boven het asfalt.

Dan is het peloton al onderweg naar Middelburg. Daar zou de streep worden getrokken aan de buitenkant van de stad, maar de organisatie van de Giro vond dat niet gevaarlijk genoeg en legde de finish een paar haakse bochten later. Er volgt een verplaatsing naar Italië (renners midden in de nacht pas in hun hotel) en een paar etappes later baggert het peloton door de Toscaanse modder. Het regent opgaves, lekke banden en valpartijen.

Na één week Giro rijdt de helft van de renners al op het tandvlees. Het peloton is veranderd in een hoopje pedalerende lijken. En er ligt de komende twee weken nog wat te wachten: etappes van meer dan 250 kilometer en zoveel bergen dat je er spontaan hoogtevrees van zou krijgen. Onder het mom van spektakel mag namelijk alles.

Jetlag

In 2012 moet de Giro in Washington beginnen. (Welja, die jetlag kan er ook nog wel bij.) What’s next? Dubai? Tokyo? Een Sahara-etappe? Een klimtijdrit op de Mont Blanc? Plaatst de Giro-organisatie extra bloembakken in de laatste kilometer voor een massasprint met extra veel valpartijen? Of laten ze wielrenners met fiets en al door een brandende hoepel springen?

Het is niet de schuld van de organisatoren alleen. Wij, de kijkers die met rode koontjes achter hun tv-scherm zitten, doen net zo hard mee. We willen spektakel. We willen massalere valpartijen, dramatischer drama, spannender spanning en onmenselijkere renners. En als ze dat niet doen op bruine boterhammen met kaas, dan kotsen we ze uit. Wij consumeren wielrenners alsof het kauwgompjes zijn. We kauwen, kauwen en kauwen – en als de smaak op is, gooien we ze weg.

Espressopauze

Ik hoop dat het Giro-peloton deze week nog staakt. Dat ze met z’n allen op de weg gaan zitten of halverwege een idioot lange bergetappe een mooi terras uitzoeken voor een paar uur espressopauze. Maar een peloton wielrenners is ongeveer net zo solidair als een zwerm aasgieren boven het karkas van de laatste gnoe op de prairie.

Stakingen lopen negen van de tien keer op niets uit omdat er altijd wel een gier rondfladdert die de geur van het vlees aan de finish niet kan weerstaan. Een staking in de Giro zal er vast niet komen. Daarom moeten wij, tv-kijkers, het voor ze doen. Laten we een signaal afgeven aan de organisatie van de Giro: tot hier en niet verder. Een hele dag niet naar de Giro kijken: dat komt aan op de enige plek waar het ze pijn doet – in de portemonnee.

Staking! Ik heb zelf al een dag uitgezocht. Ik zet op 24 mei mijn tv níet aan voor de Giro.

(Dat 24 Mei een rustdag is? Puur toeval.)